Ik heb een bekentenis: ik haat Valentijnsdag! Ik ben altijd jaloers geweest op de meiden die op school met Valentijnsdag een roos kregen. Hoezo zij wel en ik niet? Ben ik lelijk? Hoe kan het dat er op de hele school niet één iemand is die mij leuk vindt?
Goed, wie niet mooi is, moet slim zijn. En dat ben ik gelukkig wel. Dus had ik met een vriendin afgesproken om elkaar een roos te sturen voor de volgende Valentijnsdag. Op die van mij schreef ik zelfs bij de afzender 'Justin Bieber', mijn idool. Maar toen de rozen werden uitgedeeld en er weer een meisje uit de klas een roos van een echte afzender kreeg, voelde ik weer een steek van jaloezie. IK! WIL! OOK! EEN! ECHTE! ROOS! VAN! EEN! ECHTE! JONGEN!!!
Er zijn al genoeg momenten in het jaar dat ik eraan herinnerd word dat ik alleen ben. Tijdens Kerst, Oud en Nieuw en mijn verjaardag. Allemaal momenten waarin ik mij eenzaam voel. Mijn collega’s en vrienden hebben allemaal een relatie waarmee ze deze dagen doorbrengen, en ik heb niemand. Dus Valentijnsdag hoeft mij niet nog eens een trap na te geven.
Inmiddels ben ik ook niet meer hopeloos voor zo’n lelijke roos. Sterker nog, iedereen die Valentijnsdag viert, mag lekker oprotten. Het is een stom, commercieel feest waarin iedereen op social media probeert te bewijzen dat zij de leukste partner hebben. Het hoeft van mij niet. Alleen maar geldverspilling. Ik breng deze dag wel door met mijn beste vriendin en dan gaan we brownies bakken. Veel leuker.
Kijk, natuurlijk weet ik dat God er voor me is. Hij heeft vast en zeker een man voor mij, dat hoor ik al jaren van familie en vrienden. Ik geloof het ook wel, soort van. Maar na zoveel jaar zonder Valentijn raakt mijn geduld wel een beetje op. Ik hoop zo erg dat dit mijn laatste Valentijn alleen is.
Want laten we eerlijk zijn: als ik een Valentijn zou hebben, zou ik het geen commerciële onzin vinden. Sterker nog, ik zou waarschijnlijk de meeste stories op Instagram en Snapchat plaatsen van iedereen. Ik zou het van de daken schreeuwen, dat ik, Gina, een Valentijn heb. Ik zou nooit meer last hebben van eenzaamheid.
Wat wél positief is aan de situatie: ik leef nog! Ik ga niet dood van geen Valentijn hebben of me af en toe eenzaam voelen, mijn hele leven al niet. Dus dat is wel fijn. Mijn tijd komt nog wel, al hoop ik dat dat snel is (alsjeblieft, God?).
