Een trap na

Er zijn al genoeg momenten in het jaar dat ik eraan herinnerd word dat ik alleen ben. Tijdens Kerst, Oud en Nieuw en mijn verjaardag. Allemaal momenten waarin ik mij eenzaam voel. Mijn collega’s en vrienden hebben allemaal een relatie waarmee ze deze dagen doorbrengen, en ik heb niemand. Dus Valentijnsdag hoeft mij niet nog eens een trap na te geven.

Rot maar op met je Valentijnsdag

Inmiddels ben ik ook niet meer hopeloos voor zo’n lelijke roos. Sterker nog, iedereen die Valentijnsdag viert, mag lekker oprotten. Het is een stom, commercieel feest waarin iedereen op social media probeert te bewijzen dat zij de leukste partner hebben. Het hoeft van mij niet. Alleen maar geldverspilling. Ik breng deze dag wel door met mijn beste vriendin en dan gaan we brownies bakken. Veel leuker.

Sorry God, mijn geduld raakt op

Kijk, natuurlijk weet ik dat God er voor me is. Hij heeft vast en zeker een man voor mij, dat hoor ik al jaren van familie en vrienden. Ik geloof het ook wel, soort van. Maar na zoveel jaar zonder Valentijn raakt mijn geduld wel een beetje op. Ik hoop zo erg dat dit mijn laatste Valentijn alleen is.

Toch geen commerciële onzin

Want laten we eerlijk zijn: als ik een Valentijn zou hebben, zou ik het geen commerciële onzin vinden. Sterker nog, ik zou waarschijnlijk de meeste stories op Instagram en Snapchat plaatsen van iedereen. Ik zou het van de daken schreeuwen, dat ik, Gina, een Valentijn heb. Ik zou nooit meer last hebben van eenzaamheid.

Ik ga niet dood van geen Valentijn hebben

Wat wél positief is aan de situatie: ik leef nog! Ik ga niet dood van geen Valentijn hebben of me af en toe eenzaam voelen, mijn hele leven al niet. Dus dat is wel fijn. Mijn tijd komt nog wel, al hoop ik dat dat snel is (alsjeblieft, God?).

• 

  Als 'zigeuner' ben ik een tweederangs mens

  Als 'zigeuner' ben ik een tweederangs mens