Zijn wij in Gods handen of is God in onze handen?

Ik vind het zelf heel lastig om daarop te reageren. Wil namelijk niet twijfelen aan wat Hij te melden heeft, maar ook niet alles voor zoete koek nemen. Want sorry, wie zijn wij om te kunnen zeggen wat Hij wil? Zijn wij in Gods handen of is God in onze handen? Je kan hoogstens naar Zijn plan gissen, dan het als een uitgemaakte zaak verkondigen. Ik vind het oprecht prachtig als iemand naar het buitenland gaat om zichzelf verder te ontwikkelen of God te zoeken, en natuurlijk staat het mensen open om iets van homoseksualiteit te vinden (vrijheid van meningsuiting), maar door zo hard neer te zetten dat God het (niet) wil, blijft er volgens mij geen enkele ruimte voor discussie over. Want aan God twijfelen, dat mag als christen niet. Als we denken dat iets Gods plan is, mogen we er ook op vertrouwen dat het goedkomt. En onthouden dat wij zelf nooit precies weten hoe het werkt. “Ik heb zelf het gevoel dat God [zelf invullen] niet zo bedoelt.” Een klein nuanceverschil, maar zo laten we in ieder geval ruimte over voor eigen interpretatie, voor twijfels, voor een gesprek. Ik ben zelf namelijk nog steeds niet trots op het voor mij enig denkbare tegenargument, dat ik gaf aan het meisje op de bank: “God heeft tegen mij gezegd dat we beter vrienden kunnen blijven.”