Gekke geboorteplekken: "De jongen bij de bushalte zal mijn geboorte altijd onthouden"
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
Kleine kans dat je je eigen geboorte nog herinnert, maar hebben je ouders je ooit weleens vertelt hoe jouw geboorte verliep? Voor Engelien, Hanna en Jenneke was hun geboorteverhaal zo memorabel dat ze er nog steeds weleens over praten.
“Mijn moeder heeft het nog regelmatig over de jongen bij de bushalte. Voor hem was mijn geboorte misschien wel het bijzonderst. De verloskundige zag het al aankomen: mijn moeder stond op springen. Samen met mijn vader reden ze meteen naar het ziekenhuis. Maar de bevalling ging een stuk sneller dan gehoopt. De verloskundige parkeerde haar auto bij een bushokje en het duurde niet lang voordat ik ter wereld kwam. De jongen die de bus wilde halen, zag lijkbleek; ik was voor zijn neus geboren. Ook voor mijn vader was het geen topdag, hij moest namelijk de auto van de verloskundige schoonmaken! Na de bevalling zijn we naar het ziekenhuis gereden en is alles goed gekomen. Hopelijk geldt dat ook voor die arme jongen.”
“Ik werd drie weken te vroeg geboren, dus mijn moeder was nog niet helemaal voorbereid op mijn komst. Midden in de nacht kreeg ze heel erge buikkrampen en strompelde ze naar de wc. Daar aangekomen, verliep het iets anders dan verwacht. Binnen een paar seconden kwam ik tevoorschijn. Ik was er zo snel dat mijn moeder me nog net kon opvangen, voordat ik in de wc viel. Door alle hectiek viel mijn moeder flauw. Mijn broer werd wakker van mijn gehuil en begon me na te doen. Hierdoor was mijn vader er net op tijd bij. Niet lang daarna kwam de verloskundige. Volgens haar mocht ik gewoon bij mijn moeder blijven, eigenlijk was ik daar veel te klein voor, tegenwoordig moet je meteen naar het ziekenhuis met dat gewicht. Gelukkig is alles goed gekomen. En hé, het is wel een mooi verhaal voor op verjaardagen!”
“Omdat de geboorte van mijn oudere zus wat moeizaam verliep, moest mijn moeder deze keer sowieso in het ziekenhuis bevallen. Mijn ouders hadden de verloskundige al gebeld, voor hun gevoel was de bevalling al begonnen. ‘Wacht nog maar even’, was haar reactie. Na een tijdje afwachten, besloten mijn ouders toch alvast zelf naar het ziekenhuis te rijden. Dat werd nogal een heftig ritje. Ik was blijkbaar wel klaar met wachten; de bevalling was al begonnen. Mijn vader probeerde al rijdend te bedenken wat mijn moeder moest doen, en gaf haar instructies. Dat werd uiteindelijk een heel snelle geboorte, letterlijk en figuurlijk: al rijdend op een autoweg. Aangekomen bij het ziekenhuis was iedereen verbijsterd. De volgende dag kwamen alle gynaecologen van het ziekenhuis langs om te kijken hoe dit kon. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt!”
