Schermkerst

Maar andere dingen veranderen wel. Tijdens de kerstborrel proost ik met het scherm van mijn computer in plaats van met het glas van een ander. Normaal versta je elkaar niet door rumoer en harde muziek, nu doordat de wifi voor de zoveelste keer vastloopt en ik uiteindelijk maar gewoon de hele router uit de meterkast trek. Normaal besteed ik altijd een uur aan het uitkiezen van een outfit maar dat hoeft nu maar half, want die joggingbroek zit onderhand wel aan mijn benen geplakt. Zo lang ik niet bij mijn scherm wegloop, zal niemand het merken. Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel.

Het is wel de meest slechte timing dat we nou juist nu weer alleen in onze huizen zitten. Vast tussen vier muren gevuld met kerstkransjes, flikkerende lichtjes en honderden kerstballen. De mineur die al over ons allen hing, drukt nog wat extra nu het bijna kerst is. Maar als je erover nadenkt, brengt dit ons niet juist dichter bij het kerstverhaal? Hoe alleen zouden Jozef en Maria zich wel niet hebben gevoeld tussen hun vier muren? En dan geen kerstboom maar een baal met stro, zonder piek. Geen kerstkransjes of warme chocolademelk, geen lichtjessnoer met meer knopen dan fittingen. Ze moeten zich vast eenzaam hebben gevoeld. Net als wij soms in deze tijd.

Verbonden met Jozef en Maria

De situatie waar wij nu in zitten, hoe naar deze ook is, brengt ons hiermee dichter bij toen, dichter bij Jezus’ geboorte. En als je kat of hond dan weer de zoveelste kerstbal kapot gooit, zoals altijd, jij je misselijk eet aan chocoladekerstkransjes, zoals altijd, maar je nu niet bij vrienden of familie kunt zijn, zoals altijd, voel je je misschien wel wat meer verbonden met Jozef en Maria.

Want we zitten allemaal tussen vier muren. En hoewel de één een mooiere kerstboom heeft dan de ander, klinkt door elke muur, door elk huis, een klein beetje extra hoop deze kerst. Ook al stap je net in een hoopje dennennaalden.