In opstand

Soms ging het echt te ver voor Joshua: “Op een gegeven moment waren er een paar oudere jongens en die hadden een feut, zo wordt een eerstejaars student genoemd, geslagen. Niet een paar klappen, maar echt aardig wat. Ik heb normen en waarden van het christelijk geloof meegekregen. Dat je iemand anders goed moet behandelen en dat je natuurlijk niet iemand anders mag slaan. Toen dat gebeurde, begon er binnen in mij iets te branden. Ik werd kwaad.”

"Er begon binnen in mij iets te branden."

Hij liet zich één keer leiden door zijn woede: “Ik ben één keer in opstand gekomen, toen heb ik als straf een kwartier in de plank-houding moeten staan. Als ik naar beneden ging omdat ik echt niet meer kon, trokken ze mij weer omhoog en kreeg ik bier over mij heen.”

Trots op jezelf

Als hij erop terugblikt, komt Joshua tot de conclusie dat lid worden bij Vindicat niet echt succesvol voor hem was. “Maar ik heb het geprobeerd. Soms was het heftig, dan dacht ik: dit kan echt niet. Maar het was ook wel heel leuk om het uiteindelijk met z’n allen te doen. In die week is het heftig; je bent moe en kapot, maar aan het einde van de week heb je het met z’n allen gedaan en dan ben je trots op jezelf dat je er doorheen bent gekomen. Ook heb je gelijk vrienden gemaakt, omdat je er niet in je eentje doorheen ging, maar met z’n allen.”

Psychische problemen

Voor anderen verliep de ontgroening anders: “Ik weet dat sommige mensen de ontgroening niet echt aankonden en daar psychische problemen van hebben gekregen. Zij zijn uiteindelijk naar de psycholoog gegaan.”

Ook veel christelijke studentenverenigingen doen ontgroeningen, maar gaat het er daar net zo heftig aan toe als bij Vindicat? We maakten een video waar voor- en tegenstanders van ontgroeningen aan het woord kwamen, check hem hier: 

*Joshua is een fictieve naam omdat de geïnterviewde graag anoniem wilde blijven.