Eva (16) is in transitie: "God heeft mij precies zo geschapen"
Leestijd: 6 min
Leestijd: 6 min
De 16-jarige Eva ontdekte op een dag dat ze in het verkeerde lichaam zat. Nu is ze in transitie van man naar vrouw en voelt zich meer welkom in haar eigen lijf dan ooit.
“Mijn hele leven was ik ‘anders’. Op school miste ik aansluiting: ik paste nooit ergens bij. Heel lang heb ik gedacht dat dit kwam doordat ik hoogbegaafd ben. Tot het moment dat een docent aan de klas vertelde dat hij eigenlijk een vrouw was. Opeens werd het me duidelijk: dit heb ik ook! ‘Misschien is het een fase’, is het eerste wat ik dacht. Zonder het aan iemand te vertellen, ben ik op onderzoek uitgegaan. Na een periode forums afstruinen, wist ik het zeker: ik ben een vrouw.”
“Na deze conclusie heb ik het nieuws meteen aan mijn moeder verteld. Al snel wisten mijn vader en zusje het ook. Ze hebben het allemaal zo goed opgevat. Ik was bang om het aan mijn zusje te vertellen, maar zij reageerde juist alsof ze een prijs had gewonnen. ‘Ik heb altijd al een zus willen hebben!’ was haar eerste reactie. Zij was dan ook de eerste die mijn oude naam, Mart, meteen veranderde in Eva. Natuurlijk was het wennen voor het gezin, ook voor mij. Mijn ouders hebben me opgevoed als jongen, dus dat is in de eerste weken best even raar.”
“Ik besloot het te proberen in de weekenden: jurkjes dragen, als vrouw door het leven gaan. Het klopte gewoon! Ik wist dat ik dit voor altijd wilde. Samen met mijn ouders besloot ik te beginnen aan mijn transitie. Om dit te doen, moest ik het eerst aan iedereen vertellen. Mijn mentor en ik hebben een plan van aanpak bedacht. Ik zou de aankomende transitie voor de zomervakantie aan mijn klas bekendmaken, zodat ik daarna meteen als vrouw verder kon. Dit is verbazingwekkend soepel gegaan."
Ik kreeg ladingen lieve kaartjes van gemeenteleden
"De mentorles ging over genderidentiteit [het geslacht waarmee jij je identificeert], zodat we een gemakkelijke brug konden maken naar mijn verhaal. De hele klas reageerde positief; weer had ik geluk. Na afloop bleven de meisjes zitten, zodat ik praktische dingen kon bespreken, zoals: ‘Mag ik me met jullie omkleden?’ Zelfs hier ging iedereen verrassend goed mee om.”
“En dan was er nog de kerk … Hier mijn verhaal delen, was mijn grootste angst. Ik had allerlei horrorverhalen gelezen over jongeren die uit de gemeente werden gezet en over kerken die er niet mee om konden gaan. Ik wist gewoon niet hoe ik dit moest aanpakken. Gesprekken met de dominee volgden, om te bespreken hoe we de dienst met de aankondiging zouden indelen. Midden in de dienst vertelde hij mijn verhaal. Gelukkig was ik omringd door bekenden, dus zag ik mensen niet geshockeerd omkijken. Ik was doodsbang voor nare reacties en ben na afloop zo snel mogelijk de kerk uit gerend. Mijn angst was echter nergens voor nodig. Ik kreeg die week ladingen lieve kaartjes van gemeenteleden, zelfs van mensen van wie ik het echt niet had verwacht.”
“De transitie van man naar vrouw begon bij de huisarts. Die regelde een verwijzing naar het VU medisch centrum. Helaas kwam ik meteen op een heel lange wachtlijst terecht. Om die tijd te overbruggen, ben ik naar een psycholoog gegaan. Dit was heel fijn. Hier praatte ik over mijn transitie en ontmoette ik andere jonge transgenders. Omdat ik net in mijn puberteit kwam, en mijn transitie niet wilde vertragen, ben ik hormonen gaan slikken. Hiermee werd mijn puberteit geremd. In het ziekenhuis moest ik een groot vragenvuur ondergaan om te controleren of ik dit wel écht wilde. Niet bepaald leuk, maar wel begrijpelijk."
Soms kon ik God wel uitschelden
"Langzaam maar zeker mag ik straks opbouwen naar volwassen hormonen en daarna werken we toe naar een ‘geslachtsveranderende’ operatie. Ik ben al heel blij met hoe ik er nu uitzie. Mijn grootste onzekerheid is mijn stem; die is in de puberteit toch iets omlaaggegaan. Ik ben weleens bang dat mensen me erop aanspreken, maar dat is gelukkig nog nooit gebeurd.”
“Ondanks de vele positieve reacties, heb ik momenten gehad waarop ik God wel kon uitschelden. Waarom heeft hij me op dit ingewikkelde pad gestuurd? Tegelijk ben ik hem onwijs dankbaar. Ik kreeg bijvoorbeeld een brief van het VU medisch centrum met het nieuws dat ik een half jaar eerder kon beginnen met mijn transitie. Dat zie ik als een teken van God. Mijn geloof helpt mij juist in dit traject. Er zijn christenen die transgenders afkeuren, maar God heeft mij precies zo geschapen. Ik geloof niet dat hij foutjes maakt, het is zijn bedoeling dat ik een vrouw ben. Het boeit me weinig wat anderen ervan vinden; ik weet dat God mij zo heeft gemaakt.”
“Mijn familie is mijn steun en toeverlaat. Ik ben ze zo dankbaar! Zonder hen had ik dit niet kunnen doen. Bij mijn gezin voel ik me helemaal thuis: ik kan mezelf zijn. Deze steun is heel belangrijk als je ontdekt dat je transgender bent. Zo’n traject kun je echt niet in je eentje bewandelen. Zonder veilige plek wordt dat heel lastig. Dat God een doel heeft met mij, voel ik. Ik wil graag andere transgenders helpen, omdat ik weet hoe lastig het proces kan zijn. Daarom ben ik momenteel bezig om vrijwilliger te worden bij een organisatie die jonge transgenders ondersteunt. Ik word dan buddy van transgenders in hun beginfase – dit is het zwaarste gedeelte – en ik hoop hun hierin kracht te geven. Zoek hulp als je er alleen voor staat, vind iemand die je vertrouwt. Alleen dan gaat het je lukken.”
“Ik ben begonnen aan een hbo-studie, waar niemand mijn verhaal kent. Het is heel fijn dat ik met een schone lei kan beginnen. Ik ben gewoon Eva, niet Eva die vroeger een jongen was. Het lijkt misschien alsof ik een geheim met me meedraag, maar dat is juist niet meer zo. Nu kan ik eindelijk echt mezelf zijn en dat heb ik altijd al gewild.”
Meer van dit soort indrukwekkende verhalen lees je in het BEAM Magazine!
Fotografie: Ruben Timman
