Gerben: “Heb je zelf ervaring gehad met geghost worden?”

Eva: “Een aantal jaar geleden had ik een relatie met een jongen die een eind van me vandaan woonde. Van de een op andere dag reageerde hij niet meer op m’n berichtjes, sms’jes of telefoontjes. Officieel is het nooit uitgegaan. Nu heb ik geen contact meer met hem.”

Gerben: “Kan je iets meer vertellen over je ex-vriend en hoe jullie elkaar hebben leren kennen?”

Eva: ‘’We hebben elkaar leren kennen via Instagram, hij woonde ergens in Gelderland. We zagen elkaar niet vaak. In de tijd dat we een relatie hadden hebben we elkaar denk ik vijf of zes keer gezien. Van de één op de andere dag las hij mijn berichtjes niet meer en later blokkeerde hij me.”

Kopje koffie

Tot zover drink ik nog rustig mijn kopje koffie. Toch vraag ik me af hoe je zomaar van de een op andere dag een op het oog fijne relatie zo kan beëindigen. Door gewoon niets meer te laten weten. Er moet toch meer zijn aan dit verhaal? Little did I knew.

Gerben: “Hoe waren de momenten dat jullie samen waren?”

Eva: “De eerste keer dat ik hem ontmoette was het heel erg ongemakkelijk, maar daarna voelde het vertrouwd en fijn. We hebben echt fijne momenten gehad. Tot de laatste keer dat ik hem zag…”

Gerben: “Wat gebeurde er toen?”

Eva: “Hij misbruikte mij. Tot dat moment waren we nog helemaal niet intiem geweest. Het verste wat we waren gegaan was handen vasthouden. Deze dag was hij heel anders. Hij wilde mij de hele tijd zoenen. Op een gegeven moment dwong hij mij om hem af te trekken. Uiteindelijk verkrachtte hij mij. Hij deed dit zo hard en ruw, ik weet nog dat ik zo in shock was. Ik had nooit verwacht dat hij tot zoiets in staat zou zijn.”

Hij deed dit zo hard en ruw

Shock

Mijn koffie heb ik per ongeluk om ver gestoten. Dit is het laatste wat ik verwacht had. Ik weet niet wat ik moet denken of voelen. De tranen springen in mijn ogen, hoe kan iemand tot zoiets gruwelijks in staat zijn? Eva was nog maar zestien jaar oud. Het enige wat ik kan doen is verstijfd naar mijn schermpje staren. Het besef daalt in hoe Eva zelf zich heeft moeten voelen.

Gerben: “Wat heb je daarna gedaan?”

Eva: “Overstuur ben ik naar huis gegaan. Toen ik thuis kwam zag ik dat heel mijn ondergoed onder het bloed zat. Ik heb het aan niemand verteld, ik schaamde me zo. Die avond heb ik mijn telefoon niet meer aangeraakt. Ik was toen bang dat hij mij iets zou sturen. De volgende ochtend heb ik hem toch een berichtje gestuurd. Ik wilde graag praten over wat er was gebeurd. Nooit meer heb ik iets van hem gehoord.”

Ik heb nooit meer iets van hem gehoord

Gerben: “Je hebt hem dus nooit meer gesproken, heb je aangifte gedaan?”

Eva: “Ik heb online anoniem aangifte gedaan. Ik durfde echt niet om naar het politiebureau te gaan. Ik heb nooit meer iets gehoord van de aangifte. Vlak nadat alles gebeurd was heb ik wel een andere ex-vriendin van hem gesproken. Zij vertelde mij dat ik niet de enige was bij wie hij dit gedaan heeft.”

Woede

Persoonlijk merk ik dat mijn tranen omgezet worden in enorme boosheid. Eva heeft zich zo schuldig gevoeld terwijl deze jongen er gewoon mee weg lijkt te komen. Hoe kan dat in een land als Nederland? Als meisje van zestien is de stap naar de politie nogal groot. Helemaal als je het al niemand in je omgeving durft te vertellen.

Gerben: “Zou je hem ooit nog willen zien om hem te confronteren?

Eva: "Momenteel niet. Ik ben doorgegaan met mijn leven en probeer het verleden achter me te laten. Dat heeft heel veel moeite gekost. Meerdere keren heb ik trauma therapie gehad om alles een plek te kunnen geven. Ik vind het goed zo, ik heb het verwerkt en kan erover praten."

Gerben: “Was dit je eerste ervaring met seks?”

Eva: "De eerste en de laatste keer. Ik vermijd alles wat met seks te maken heeft. Maar ik ben wel weer aan het daten. Liefde heeft heel veel tijd nodig en dat gun ik mezelf steeds iets meer."

Ik gun mezelf steeds iets meer tijd

Lijmen

Terwijl ik de koffievlek aan het schoonmaken ben, speelt het gesprek met Eva zich nog een keer af in mijn hoofd. Van een nietsvermoedende opmerking over ‘ghosten’ naar een bizar verhaal over verkrachting. Wat is deze wereld toch kapot. Toch heeft Eva de kapotte stukjes opgepakt en langzaam aan elkaar gelijmd. Respect. Dit gesprek heeft mij geleerd dat ik deze wereld niet meer wil ‘ghosten’. Verhalen zoals die van Eva niet meer wil laten voor wat het is. Deze wereld heeft lijm nodig, wie lijmt ermee?


Ben jij slachtoffer van seksueel geweld en zoek je hulp? Kijk dan op: https://www.centrumseksueelgeweld.nl/

*Eva is een schuilnaam. De echte naam van Eva is bij de redactie bekend.

*’Ghosten’ is het compleet negeren van een persoon.