“Het was hier in Nederland drie uur ’s nachts toen de aardbeving in Turkije was. Ik lag te slapen, maar werd wakker van mijn telefoon waar opeens veel berichtjes op binnenkwamen. Ik las dat er een aardbeving was geweest, maar dacht: zo erg zal het wel niet zijn. Toen ik daarna het nieuws ging kijken, schrok ik. Het gebied waar mijn ouders vandaan komen, waar mijn familie woont, waar ik elke zomer zes weken op vakantie ging, was nu verwoest. Ik rende snel naar beneden en zag dat mijn moeder al wakker was. We gingen naar de woonkamer om het nieuws te volgen en de familie in Turkije te bereiken. Een halfuur later kregen we een neef aan de telefoon. Zijn broer en dochtertje lagen onder het puin. Hij wist niet of ze nog leefden. We hebben de hele nacht niet meer geslapen.”

Slapeloosheid

“Een dag na de aardbeving werden ze uit het puin gehaald. Beide overleden. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Het voelt verkeerd dat ik thuis zit met een dak boven mijn hoofd en de verwarming aan. Ik besef me nog niet dat alles wat ik daar ken nu is ingestort. Het oude, vertrouwde huis van familieleden waar we logeerden, bestaat niet meer. Ik slaap bijna niet. Soms val ik in slaap van vermoeidheid, maar schrik ik wakker omdat ik me zorgen maak.”

De mensen daar wonen in dierenstallen

Geen plan

“In Turkije lijkt op het moment van de ramp geen structuur of organisatie te zijn. Er zijn enorm veel flatgebouwen ingestort die niet bestendig waren tegen zo’n ramp. Toch is al lang bekend dat het een gevoelig gebied is voor aardbevingen, maar van evacuatieplan of noodaanpak laat te lang op zich wachten. In de steden wonen mensen nu in hun auto, maar vooral in de dorpen is het er erg aan toe. Het dorp waar ik vandaan kom, kan niet eens bereikt worden door hulpverlening omdat wegen zijn gescheurd en bruggen ingestort. De mensen daar wonen in dierenstallen, hebben geen kleding of eten en kunnen hun telefoon niet opladen. Daarom bellen we maximaal maar twintig seconden met de familie daar. We willen niet te veel van hun telefoonbatterij verbruiken.”

Ik moet iets doen

“Direct nadat ik het nieuws hoorde zei ik: ‘Ik wil iets starten, zodat we kunnen helpen’. Samen met mijn zus heb ik een GoFundMe opgericht speciaal voor het gebied waar mijn familie woont en waar nog geen hulporganisaties zijn geweest. Wat er nu namelijk gebeurt bij de grote donateurs, is dat het geld gaat naar de steden die wel goed te bereiken zijn. Natuurlijk heeft iedereen hulp nodig, alleen wordt dit helaas op dit moment niet gelijk verdeeld. Achtergelegen gebieden worden niet meegenomen. Mijn vader vertrekt vrijdag naar Turkije met wat vrienden. Hij probeert daar een vrachtauto te regelen waarmee hij spullen kan brengen naar die gebieden.”

Wat kun JIJ doen?

“Als je graag iets wilt doen voor de mensen in de rampgebieden, kijk dan om je heen naar lokale initiatieven. Bepaalde moskee’s organiseren bijvoorbeeld acties om spullen op te halen die ze vervolgens naar Turkije brengen. Je kunt natuurlijk ook een donatie doen, maar er zijn zoveel acties gestart dat het goed is om je er even in te verdiepen zodat je weet waar je geld naartoe gaat.”

“Ik ben sinds de ramp vanuit huis gaan werken, zodat ik bij mijn gezin kan zijn. De sfeer thuis is droevig en de onzekerheid over hoe het gaat met de familie onder het puin houdt ons steeds bezig. Het enige wat we nu nog kunnen doen, is wachten.”

• 

  EO Metterdaad in actie voor slachtoffers aardbeving

  EO Metterdaad in actie voor slachtoffers aardbeving