“Ik vind mijn handicap niet zo ernstig. Ik heb een aangeboren afwijking aan één arm. Ik heb geen scharnierpunt op de plek waar mijn ellenboog hoort te zitten, dus ik kan mijn arm niet buigen. Doordat ik dat scharnierpunt niet heb, is mijn arm 12 centimeter korter dan mijn andere arm. Daarnaast is mijn hand aan die arm misvormd, mijn middelvinger en ringvinger delen één grote knokkel. Ook staat mijn pink scheef. Ik ben hiermee geboren, de dokters noemen het ‘een bakfoutje’.

Ik heb gelukkig meestal weinig last van mijn handicap. Vroeger met gym kon ik natuurlijk niet overal aan meedoen, ik moest ook zuinig zijn op mijn goede arm. Sommige dingen kan ik gewoon niet, zoals bijvoorbeeld een muziekinstrument bespelen. Maar heel veel dingen heb ik mezelf aangeleerd. Voor iets simpels als oorbellen indoen heb je bijvoorbeeld twee handen nodig, maar ik heb mezelf een manier geleerd om het met één hand te doen. Heel veel mensen merken niets van mijn handicap, zeggen ze, omdat ik zoveel zelfstandig kan. Soms merk ik wel dat ik een beperking heb, met het halen van mijn rijbewijs moest ik bijvoorbeeld een aangepast rijexamen aanvragen.”

Vooroordelen

“In mijn familie wordt vrij weinig aandacht besteed aan de gedachte dat je iets niet zou kunnen. Ik word aangemoedigd om alles te proberen en mijn handicap wordt niet gek gevonden. Buitenstaanders gaan er wel vaak vanuit dat ik dingen niet kan, of dat mijn handicap heel veel pijn doet. Dat is allemaal niet waar.

Ik heb wel eens opmerkingen gehad die pijnlijk bedoeld waren, maar ik ben daar nooit echt door gekwetst. Mijn arm is gewoon zoals ‘ie is en daar kan ik niks aan doen, daar ben ik heel nuchter in. Ik geef les op het vmbo, soms zeggen leerlingen wel tegen me dat het echt niet mooi is. Maar het maakt mij niet uit, ik kan er niets aan veranderen. Ik kan alleen maar aan andere mensen laten zien dat het prima is om niet perfect te zijn. 

Op de basisschool zei iemand een keer: ‘Hé, jij hebt die korte arm toch?’ Iedereen vond dat een nare opmerking en dacht dat het pesten was, maar ik vond het juist goed, ook al was het misschien wel als pesten bedoeld. Ik heb veel liever dat mensen iets vragen over mijn handicap, dan dat ze gewoon naar me gaan staren. Dan kan ik er uitleg over geven.”

Doorzetten

“Mijn handicap zie ik als iets dat God mij heeft gegeven om mij uit te dagen. Zo ga ik dingen waarvan ik in eerste instantie denk dat ik ze niet kan juist proberen en probeer ik nooit op te geven. Zo heb ik een stukje doorzettingsvermogen geleerd. Als dokters mijn arm een bakfoutje noemen denk ik; ‘God maakt geen fouten.’ Mijn arm is dus ook niet fout. 

Dat doorzettingsvermogen helpt me ook op andere gebieden in mijn leven. Op de middelbare school en tijdens mijn studie stonden mijn cijfers er heel slecht voor, maar ik wist dat ik het zou halen als ik ervoor zou gaan. Door toch door te zetten en te denken: ‘wat we kunnen doen, dat doen we’ lukt het alsnog. Ik ben nooit bij de pakken neer gaan zitten, dat heb ik wel geleerd van mijn handicap.”