De kindjes in Afrika hebben pas honger!
Leestijd: 3 min
Op mijn basisschool was er met regelmaat een overblijfjuf. Zo’n dame die orde hield tussen de ochtend- en middaglessen. De overblijfjuf had steevast een bloemetjesrok, bulderlach en een kortpittig kapsel. Er was niets, of niemand, waar ik me meer aan kon irriteren. Het kwam vooral door het feit dat niemand echt ‘honger’ had in de klas.
“Kindjes in Afrika hebben pas honger schat,” bulderde de overblijfmoeder, de voorste rij kinderen besproeiend met het broodje kaas dat ze at. “Jullie hebben trek.”
Ik weet niet meer hoe ze heette. Vast een Connie, of een Bea.
Het heeft een lange tijd geduurd om over mijn aversie tegen ‘de kindjes in Afrika te komen’.
Met de kindjes in Afrika ging het altijd slechter.
Als je dacht dat jij griep had, of honger, of dat het warm was, moest je eens spreken met de overblijfjuf.
Na een goed gesprek over ‘Die armoe daar’, waarna je de spetters van je gezicht kon vegen, was je vast weer dankbaar.
Het hielp. Doorgaans had ik na zo’n gesprek geen trek meer.
