Leestijd: 3 min
Hij is al een keer eerder geweest, maar deze week is hij terug: David de Vos. Zondag is hij de spreker in de BEAM Kerkdienst. Vanaf 1 oktober begon de week tegen eenzaamheid en daarom vertelt David een vergeten verhaal. “Heb je weleens gehoord van Mefiboset?”
“Ik vond het superleuk om te doen. Het format van de dienst is heel cool, want het is kort en bondig. Doordat je als spreker maar negen minuten hebt, moet je een goede boodschap hebben, to the point zijn. Ik vind het heel tof om daaraan mee te doen, dus toen ze me nog een keer vroegen, hoefde ik daar niet lang over na te denken.”
“Deze week is het de week tegen eenzaamheid. Ik ben een beetje na gaan denken wat ik daarover kon vertellen. In de Bijbel staat een verhaal over een vergeten iemand, Mefiboset, die op een vergeten plek woont. Terwijl hij eigenlijk heel belangrijk was, want er stroomde koninklijk bloed door zijn aderen. Zijn opa was namelijk koning van Israël. Maar alle nazaten van hem werden vermoord. Die jongen was daar ook bang voor, maar het tegenovergestelde gebeurt. Hij wordt in ere hersteld en er is zelfs een koninklijke plaats en behandeling voor hem.”
“Waar je ook zit, op welke vergeten plek dan ook: God is je niet vergeten, er is een uitnodiging voor jou om bij Hem te komen. Die jongen uit de bijbel is zelfs gehandicapt, maar mag uiteindelijk elke dag aan de tafel van de koning eten. Zo hebben we allemaal wel wat. We zijn niet perfect, maar bij God staat dat niet in de weg. Hij kijkt daar niet naar, maar nodigt je uit aan tafel. Met die tafel gaan we nog iets doen tijdens de dienst, maar dat zie je zondag wel!”
“Eenzaamheid is voor mij niet per se een moment, maar een emotie. Je kan in een drukke omgeving zijn, maar je toch eenzaam voelen. Dat zal ik dan als voorbeeld gebruiken. Naast alleen zijn en je eenzaam voelen, heb je ook indirecte eenzaamheid. Je in een gezin van acht mensen toch eenzaam voelen, omdat je je bijvoorbeeld niet begrepen voelt.”
“Ik hoop dat het mensen kan aanspreken die in isolatie zitten of zich eenzaam voelen. Ik wil ze uitnodigen om een beweging te maken daaruit te komen.”
