“Ik ben christelijk opgevoed, ik weet heel goed dat dit niet oké is. Toch ben ik er heel lang in meegegaan, daarom voel ik me soms nog schuldig God toe. Dat schuldgevoel kom soms heel sterk naar boven: Ik besef dat ik vooral Hem er verdriet mee doe als ik vloek. Inmiddels woon ik bij een christelijk gezin in huis, de situatie hier is een stuk beter! Dat is wel een gebedsverhoring. Er wordt op mijn school helaas nog wel veel gescholden, maar ik heb bewust minder contact met jongeren die schelden. Anders weet ik van mezelf dat ik veel sneller weer terugval in mijn oude gewoonten.”

Als ik me schuldig voel is het fijn om te weten dat ik er niet alleen voor sta

“Daarom is het belangrijk met ander christenen te praten. Ik pak het nu dus wel anders aan. Ik krijg hulp van andere christenen via een appgroep, dus als ik me schuldig voel vraag ik om voor mij te laten bidden. Als ik dat niet doe heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta en dat maakt het alleen maar moeilijker om me. Maar het is juist heel fijn om te weten dat ik er nu niet meer alleen voor sta, maar dat er mensen zijn die met mij meeleven. Het is belangrijk als je echt ergens mee zit dat je voor je laat bidden. Ik weet wel dat God van mij houdt, maar soms moet ik daar even aan worden herinnerd.“

Columnist Wessel Paans schreef een column over scheldwoorden: “Ze floepen er soms uit en dan heb ik er later spijt van. Ik merk dat ik door mijn omgeving word beïnvloed.”