Het voelt alsof zij ‘beter’ is doordat ze meer bijbelkennis heeft dan ik. Zij kan niet-christenen op straat over God vertellen zónder dat het klungelig overkomt. Maar hallo, ik ben ook gewoon een christen. Het doet mij denken aan een verhaal dat Jezus vertelde over mensen die werkten in een wijngaard. Ja, dat bijbelverhaal heb ik dan weer wel onthouden. De eigenaar van de wijngaard spreekt met z’n werknemers af hoeveel salaris ze die dag zullen krijgen en stuurt ze erop uit om te werken. Halverwege de dag spreekt hij nog meer mensen aan op straat en vraagt hen om bij hem te komen werken. En in de avond, toen de dag al bijna over was, deed hij dit nóg een keer. Ook die mensen kwamen naar de wijngaard en werkten nog een paar uurtjes mee. Uiteindelijk kregen de arbeiders die de hele dag gewerkt hadden evenveel loon als de arbeiders die in de avond pas begonnen met werken.

Boon met hetzelfde loon

Natuurlijk waren de arbeiders die de hele dag gewerkt hadden superboos omdat zij hetzelfde loon kregen. Zij hadden er veel meer tijd ingestoken. Maar het geeft mij vooral hoop. Dus God vindt mij niet ‘minder’ dan de rest omdat ik minder van Zijn verhalen ken? Omdat ik het (nog) niet durf om op het station die ene zwerver aan te spreken en degene te vertellen over Jezus?

Onzekerheid

Daar zat ik dan, in de klas met mijn onzekere maar wel oprechte verlangen naar meer van God. Het is niet belangrijk dat ik nog niet elk verhaal ken en dat ik minder Psalmen kan opdreunen. Wat wél telt, is of ik mijn best doe om te groeien in mijn geloof. ‘Het begin van alle kennis is ontzag voor de Heer’, zou dat meisje dan als bijbeltekst uit haar mouw toveren (ik heb het nu van internet geplukt, trouwens). In plaats van mezelf vergelijken met anderen, kan ik me beter bezighouden met mijn eigen relatie met Jezus. Het moedigt me aan om te weten dat de Wijngaardeigenaar er is voor iedereen, of ik nu veel of nog amper bijbelkennis heb. Dat is zo’n opluchting!

• 

  Een stoomcursus Bijbel | Denkstof #43

  Klik hier