COLUMN: 'Shit, ik zie geen hoop meer'
Leestijd: 3 min
Ik ben depressief. ’s Ochtends in bed zie ik mijn dag echt niet zitten. Ik sleep mijzelf dat bed uit, eet mijn bord havermout omdat ik dat elke ochtend doe, kruip achter mijn laptop omdat de TEAMS-meeting van mijn stage begint. Soms blijf ik langer in bed liggen, omdat ik het echt niet zie zitten om eruit te komen. Soms eet ik geen ontbijt, omdat ik echt geen trek heb.
Klinkt heftig hè, zo’n dag van een depressief persoon. Ik was er altijd bang voor om depressief te zijn; heb ertegen gevochten. Bleef aan mijn gewoontes vasthouden tegen beter weten in, om maar niet toe te hoeven geven aan een heel somber gevoel dat ik overal met me meedraag. Op de ‘hoe gaat het?’ vraag van vriendinnen was het altijd goed, en niet omdat ik niet wilde dat ze wisten dat het niet goed met mij ging, maar omdat ik zelf niet wilde zeggen dat het fout was. Ik weigerde mijn eigen gevoel onder ogen te komen.
