Toen mijn oma moest verhuizen van haar oude, vertrouwde huis naar het zorgcentrum, veranderde er veel. Ze woonde nu dichterbij, maar ik raakte haar steeds meer kwijt. Door de ziekte wist mijn oma niet meer wie ik was of wie ze zelf was. Dementie is als een dichte deur waarvan de persoon in kwestie de sleutel niet kan vinden. Toch wist ik dat mijn oma bevrijd zou gaan worden. Dat op een dag Jezus haar deur zou openen en ze veilig thuis mocht zijn.

Oma diende door de liefde

De trouwtekst van mijn opa en oma luidde: “… dient elkander door de liefde.” (Galaten 5:13, SV) Dit is altijd oma’s motto geweest: ze zorgde voor iedereen, kwam altijd opdagen bij speciale gelegenheden en belde elke dag om te vragen hoe het ging. Oma diende door de liefde. Ze liet aan ons zien wie God was en het is nu aan ons om dat door te zetten. Het is verkeerd om niet meer naar iemand toe te gaan vanuit de gedachte dat die persoon je toch niet meer herkent. Dat is een grote vergissing die gemaakt wordt bij deze ziekte. Ook ik heb een tijdje met deze gedachte rondgelopen, maar ik realiseerde me dat oma dag en nacht bij mijn bed zou zitten, als ík ziek zou zijn.

De deur naar vrijheid

God heeft oma vorig jaar december bevrijd. Hij heeft haar bij haar naam geroepen en de deur van haar hemelse huis geopend. Zo roept God ook ons. Niet alleen door de dood, maar ook nu, in je angsten en twijfels, want wij zijn geroepen om vrij te zijn (Galaten 5:13)! Als het voor jou voelt alsof je vastzit en je weet niet of je er zelf uit komt, vertrouw er dan op dat God jou wil bevrijden. Hij heeft de sleutel van de deur naar vrijheid.

Deze column is geschreven door Aukje (21). Zij won onze column-wedstrijd in BEAM Magazine. Wil jij ook met jouw column in ons magazine verschijnen? Lees dan hier wat je moet doen om kans te maken!