COLUMN: 'Ik ben een grote oplichter'
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
Wanneer hebben ze het door? Wanneer komt iedereen er eindelijk achter dat ik echt maar wat aanklooi? Dat ik niet alles op een rij heb? Sterker nog, dat ik meer dingen niet op een rij heb dan wel? Wanneer komt de grote onthulling dat mijn hele leven van toevalstreffers aan elkaar hangt? Wie komt erachter dat ik een grote oplichter ben?
Continu heb ik het gevoel dat ik plotseling door de mand kan vallen. Een soort angst dat mensen doorkrijgen dat ik een complete loser ben. Wanneer ik mij in een discussie meng, wacht ik altijd op het moment dat iemand durft te zeggen: ‘gast, jij zegt ook gewoon maar wat!’ Alleen kom ik er vaak genadig vanaf. Het lijkt onzekerheid, maar waarom heb ik dan wel zo’n debiel grote bek?
Met mijn mooie praatjes kan ik al mijn imperfecties verbergen. Dat ik vaak thuiskom in een grote pleuris bende weet niemand. Soms lig ik jankend in bed omdat het allemaal even te veel is, terwijl dat stiekem heel erg meevalt. In het geheim ben ik stik onzeker. Telkens ben ik bang dat mijn imperfecties zo zichtbaar worden, dat mooie praatjes niet meer genoeg zijn om ze te verbergen.
Soms lig ik jankend in bed
Mijn moeder zegt altijd: ‘eerlijkheid duurt het langst’. Ik heb er lang tegen gevochten, maar here it goes: ik voel me een oplichter. Een grote fraudeur. Ik heb het gevoel dat mijn successen alleen maar een kwestie van timing en een grote dosis geluk zijn. Ik heb het gevoel dat mensen mij zien als iemand die veel kan, terwijl ik mijzelf totaal niet competent vind.
Wanneer heb ik het door? Wanneer kom ik er eindelijk achter? Wanneer komt de grote onthulling dat toeval eigenlijk niet bestaat? Wanneer komt het moment dat ik dit alles ook echt zo voel? Dat ik merk dat ik geen oplichter ben, ook al heb ik lang niet alles op een rijtje. Dat ik er mag zijn, niet per toeval, maar gewoon omdat ik dat waard ben.
