COLUMN: 'Ik ben een grote oplichter'
Leestijd: 3 min
Wanneer hebben ze het door? Wanneer komt iedereen er eindelijk achter dat ik echt maar wat aanklooi? Dat ik niet alles op een rij heb? Sterker nog, dat ik meer dingen niet op een rij heb dan wel? Wanneer komt de grote onthulling dat mijn hele leven van toevalstreffers aan elkaar hangt? Wie komt erachter dat ik een grote oplichter ben?
Continu heb ik het gevoel dat ik plotseling door de mand kan vallen. Een soort angst dat mensen doorkrijgen dat ik een complete loser ben. Wanneer ik mij in een discussie meng, wacht ik altijd op het moment dat iemand durft te zeggen: ‘gast, jij zegt ook gewoon maar wat!’ Alleen kom ik er vaak genadig vanaf. Het lijkt onzekerheid, maar waarom heb ik dan wel zo’n debiel grote bek?
Met mijn mooie praatjes kan ik al mijn imperfecties verbergen. Dat ik vaak thuiskom in een grote pleuris bende weet niemand. Soms lig ik jankend in bed omdat het allemaal even te veel is, terwijl dat stiekem heel erg meevalt. In het geheim ben ik stik onzeker. Telkens ben ik bang dat mijn imperfecties zo zichtbaar worden, dat mooie praatjes niet meer genoeg zijn om ze te verbergen.
