De kinderen die het publiek vormen, mogen vragen stellen. ‘Ben je weleens onzeker over een bepaald lichaamsdeel?’, vraagt een kind. We horen niet wat er geantwoord wordt, maar naderhand zegt een ander kind: ‘Stel: je hebt iets (lichamelijks) dat je niet fijn vindt, dan zie je dat anderen dat misschien ook hebben.’

Daarmee wordt een doel van het programma bereikt. ‘We willen vooral laten zien dat elk lichaam anders is’, zegt Edson da Graça, presentator van het programma, ‘En dat is helemaal oké. We hoeven er niet allemaal hetzelfde uit te zien of perfect te zijn.’

Onze naaktheid bedekken

Het programma wordt onder mijn aandacht gebracht door verschillende vrienden op social media. Ze hebben het item van Jeugdjournaal op hun tijdlijn geplaatst, samen met een link naar een petitie om te verhinderen dat het programma wordt uitgezonden.
‘Walgelijk, dit programma’, zegt een kennis.
‘Buitengewoon pervers’, vindt een ander.
De link met kindermisbruik wordt gemaakt.

Het zal niemand verbazen dat de het vooral christenen zijn die dit programma belangrijk genoeg vinden om te delen en hun stevige afkeuring te uiten. We staan erom bekend. Wij christenen praten liever niet heel open over lichamelijkheid en we bedekken onze naaktheid. We vinden dat anderen dat ook moeten doen. Zodra bloot als iets normaals wordt gepresenteerd, laten we stevig van ons horen.

Lees de hele column van Annemieke bij onze collega's van Lazarus

TEKST: Annemieke Reesink