Pap,

Ik moet iets bekennen. Het is niet iets groot, schrik niet, maar elk jaar rond deze tijd zit ik er weer mee. Het knaagt aan mij, maar ik weet niet hoe ik het onderwerp op tafel kan gooien. Het is al zo lang geleden en zoals jij altijd zegt: we hoeven geen oude koeien uit de sloot te halen. Maar toch, dit voelt niet fijn. Ik heb het gevoel dat ik constant op mijn tenen moet lopen als sinterklaas weer in het land is.

Weet je nog dat ik drie jaar geleden geen geld meer had voor het sinterklaascadeautje voor mama? Voor het hele gezin had ik al een superleuk cadeau. Voor jou die grijswitte sokken, voor Lisanne die haarborstel van Frozen en voor Niek die computermuis. Alleen mama’s cadeau had ik nog niet. Ze wilde een mok voor warme chocolademelk en ik had een leuke gezien in de stad. Ik had alleen een probleem, het was iets te duur. Ik kwam vijf euro te kort… Gelukkig bood jij aan om mij het geld te lenen, terwijl je daar eigenlijk op tegen bent.

En toen kwam sinterklaas, de verjaardag van opa, kerst, oud en nieuw en door al die feestdrukte vergat ik helemaal je terug te betalen. Voor ik het wist was het maart en had ik nog steeds die vijf euro niet teruggegeven. Jij lijkt het ook te zijn vergeten, maar elke keer als ik mama uit die mok zie drinken, word ik eraan herinnerd.

Ik ben bang dat als ik er nu over begin, jij dan teleurgesteld bent in mij. Een paar maanden geleden heb ik vijf euro gepind en wilde ik die stiekem in je portemonnee doen, maar ook dat voelde verkeerd. Daar zou jij ook sowieso achter komen.

Hopelijk kan je het me vergeven. Volgende sinterklaas koop ik wel extra dure sokken om die vijf euro goed te maken. Misschien verdwijnt dat knagende gevoel dan. Ik hoop het. Sorry.

Liefs, 
N

PS: Heb jij iets anoniem op te biechten aan je ouders? Stuur dan je brief naar beamredactie@eo.nl of app naar 06 83673700