Na de basisschool kwam ik op een seculiere middelbare school terecht. Geen kerklessen meer. Geen bijbelverhalen. Geen radijsjes met matses tijdens Pasen. In plaats daarvan werden je pennen of jas gejat. Had ik galafeestjes met dronken leraren. En loog ik mijn hele (liefdes)leven bij elkaar. Ik dacht geen seconde meer na over de kerk en alles wat daarmee te maken had.

Nee, dit is niet af te schuiven op de ongelovige omgeving – het zal op christelijke scholen precies hetzelfde gaan - maar toch vond ik mijn middelbareschooltijd allesbehalve een zaligmakende periode. Het was iedereen voor zich. Alles draaide erom dat ik mezelf zo groot mogelijk hield, ondanks dat ik mijzelf vanbinnen bloedonzeker klein voelde.

Plots ging ik vrijwillig mee naar de kerk

Na mijn vwo-diploma wilde ik journalistiek doen, maar wel op de beste school. Dat bleek Christelijke Hogeschool Ede te zijn. “Zolang ze me maar niet gaan bekeren”, zei ik tegen mijn ouders. Daar was ik heel bang voor. Óf dat ik buitengesloten zou worden. Het tegendeel bleek waar. Ik vond het fantastisch, zowel de studie als de mensen. Ik leerde over naastenliefde. Dat elkaar helpen veel leuker is dan alleen aan jezelf denken. En ik ging vrijwillig mee naar de kerk. Eentje zonder beelden, klokken en metershoge daken.

Nu ben ik 25 en werk ik met superveel liefde bij BEAM. Als je mij dit 10 jaar geleden had verteld, had ik je keihard uitgelachen. “BIJ DIE CHRISTENEN? BEN JE GEK?!”

“En Bas, bij welke kerk hoor je nu? Katholiek? Protestant? Ongelovig?” Geen idee. Ik ben ongelofelijk kritisch, maar niet kritisch ongelovig. Ik vind katholieke rituelen net zo prachtig als de sobere diensten bij de protestanten. Ik voel me gewaardeerd en geliefd. Kies zelf maar binnen welk kerkelijk (biecht)hokje ik val. Al hoor ik liever niet bij een gebouw, maar bij God.