Oordelen
“Ik kreeg een beetje het farizeeën-idee: de kerk was zogenaamd de autoriteit op het gebied van de Bijbel en zolang je daarnaar luisterde en zondag netjes op kwam dagen was je een goede christen.” “Het grootste probleem voor mij is het oordelen dat naar mijn idee in de kerk gebeurt. Er wordt tegelijkertijd gezegd dat God liefde is en verklaart dat homo’s niet welkom zijn aan het avondmaal. Hoe er over mensen ‘buiten’ de kerk wordt gepraat vind ik ook moeilijk. Mensen die niet in God geloven worden gezien als minder, slecht, om medelijden mee te hebben, zielig of op zijn ergst ‘anders’. De kerk ‘weet’ het goede antwoord, in plaats van een bescheiden houding aan te nemen en te luisteren. Ik kan dat niet met Jezus rijmen.”

En nu dan?
“Ik ben nog niet opnieuw enthousiast geworden voor de kerk, helaas. Toch heb ik wel het gevoel dat ik mijn christen-zijn prima in de praktijk breng. Regelmatig spreek ik vrienden over het geloof en probeer ik daar op die manier vorm aan te geven. Maar dat zijn lang niet altijd christelijke mensen.” “Mijn ideale kerk is klein. Op kleinschalig niveau ontmoet je dan mensen die je allemaal persoonlijk kent, zodat je niet kunt verdrinken in de massa. Je weet wel, dat je wordt welkom geheten door iemand die je uit interesse aanspreekt, in plaats van iemand uit de ‘welkom-commissie’. Ik zou willen dat mensen in de kerk zijn omdat ze dat willen, niet vanuit traditie of omdat dat zo hoort.” “Wat ik ook heel belangrijk vind is dat iedereen geaccepteerd wordt. Ook de ‘hoeren en tollenaars’ uit onze tijd. Iedereen moet zich welkom voelen. En dus niet alleen een select groepje dat toevallig dezelfde overtuigingen heeft, maar iedereen.”