Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down Icon--npo3
22 januari 2019

Daan liep een dwarslaesie op: “Ik heb geen zin in medelijden”

De 16-jarige Daan heeft al zijn hele leven een progressieve zenuwziekte, waardoor hij steeds slechter kon lopen. Een jaar geleden liep hij tijdens een operatie een dwarslaesie op. Ondanks de kleine kans dat hij ooit nog zal lopen, is Daan positiever dan ooit. Dat laat hij zien in de documentaireserie ‘Stuk’, waarin hij samen met anderen, wordt gevolgd in zijn revalidatieproces. “Ik ben veel wendbaarder in een rolstoel!”

Niemand weet de oorzaak

“Vanaf mijn geboorte heb ik al een zenuwziekte, die door de artsen een progressieve spierziekte wordt genoemd. Het werd steeds erger, op mijn vierde begon mijn voet een beetje naar binnen te staan, een jaar geleden liep alsof ik dronken was. Bij deze ziekte zit vaak ook scoliose, een vergroeiing van je rug. Een jaar geleden werd ik daaraan geopereerd. De dag daarna ging het prima, ik kon alles nog bewegen. Maar de volgende nacht ging het mis; ik voelde mijn benen niet meer. Ik had een dwarslaesie opgelopen. Niemand wist de oorzaak, die weten we nog steeds niet.”

Zo is het leven ook goed

“Eigenlijk mis ik de tijd voor de operatie niet echt. Ik kon toen nog wel lopen, maar niet heel goed. Nu ik in een rolstoel zit, ben ik veel wendbaarder. Ik kan alles wat ik wil. De tijd voor de operatie was goed, maar nu vind ik het leven ook goed.”

Geen zin in medelijden

“Ik ben van nature positief, dat ben ik altijd geweest. Ik kan wel zitten zeuren en mopperen, maar daar schiet ik niks mee op. Daarnaast vind ik het niet leuk om anderen op te zadelen met mijn problemen. Dan krijg ik weer van die opmerkingen als: ‘Oh wat erg voor je’. Ik heb helemaal geen zin in medelijden, maar revalidatie is belangrijk. In het begin wilde ik alles zelf doen, maar in dit geval heb ik hun hulp echt nodig.”

Te veel aandacht voor optimisme

“Ik verbaas mensen best vaak met mijn optimisme, maar soms is het vervelend dat daar de focus op ligt. Zo doe ik al een paar jaar mee met een groot toneelstuk. Mensen kwamen achteraf regelmatig naar me toe om te zeggen hoe goed ik met alles omga. Maar ik kwam daar om te acteren, niet om te laten zien dat ik in een rolstoel zit. Soms gaat daar iets te veel aandacht naartoe.”

Van ziekenhuisbed naar tv-programma

“In het revalidatiecentrum vertelde een van mijn verpleegkundigen dat ze gefilmd werd. Ik had haar verteld dat acteren mijn hobby was. Ze ging meteen voor me vragen of ik aan het programma mee mocht doen. Al snel zat ik met één van de programmamakers te praten, dat klikte direct.”

Geen sneu SBS-programma

“Het leek me leuk om op tv te komen. Maar ik wilde in ieder geval niet een soort SBS-programma. Zo één met een zielig liedje waarbij ik heel sneu werd neergezet. De regisseur vertelde me dat het juist kunstzinnig en filmisch zou worden, toen was ik overtuigd.”

Het hoeft niet zwaar te zijn

“Ik had een goede klik met de crew, het was gezellig om ze erbij te hebben. Ik vond het heel leuk om eraan mee te doen en om mezelf terug te zien. Ik wilde graag laten zien dat het allemaal niet zo zwaar hoeft te zijn. Natuurlijk is het erg, maar je karakter hoeft niet te veranderen.”

De eerste aflevering van Stuk zie je vanavond om 20.25 op NPO2. Het verhaal van Daan zie je vanaf aflevering 2!

Lees meer

Volg ons