Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down
1 December 2018

COLUMN: Baljurken en badmutsen

Ik zat in Havo-4. Het was een open avond en voor mijn keuzevak drama moesten wij als leerlingen arme achtstegroepers naar het dramalokaal lokken, gekleed in de meest rare outfit die je je maar kunt bedenken. Ik liep onzeker door onze school, duimend dat er geen andere klasgenoten rond zouden lopen. Die hoop vervloog echter al vrij snel. En helaas was ik niet onherkenbaar genoeg om niet herkend te worden. Een hilarisch ongemakkelijk moment volgt. (De rest laat ik over aan je verbeelding.) Met een hoofd zo rood als mijn gekrulde Annie-pruik, snelde ik me weer terug naar het dramalokaal, om daar de rest van de avond niet meer uit te komen.

Dit soort gebeurtenissen ademen het woord ‘schaamte’. Het is het soort schaamte waar je eigenlijk niet zoveel aan kan (of wil) veranderen. Ik schaamde me ervoor dat ik er zo belachelijk uitzag. Maar op hetzelfde moment had ik een grote drang om gewoon heerlijk te gaan dansen en springen door de school in mijn te grote 18e -eeuwse baljurk. Maar mijn schaamte hield mij tegen.

3x per week spartelen met badmuts en neusklem

Zo vertelde ik ook liever niet aan klasgenoten dat ik op synchroonzwemmen zat. En ja, dat is die sport waarbij zwemmers hun benen in allerlei hoeken gooien terwijl ze de grootste moeite hebben om niet met elkaar in de knoop te raken. Of dat ik dwarsfluit speelde want ‘dat zijn pas losers’. Met voetbal kon je aankomen, hockey of korfbal. Wat voor eerste indruk zou ik wel niet achterlaten als ik zou vertellen dat ik drie keer per week in het water liep te spartelen inclusief badmuts en neusklem en het liefst een menuet van Mozart speelde? (Niet tegelijkertijd, in tegenstelling tot Mozart ben ik geen wonderkind.) Ook stond ik niet te springen om te vertellen dat ik elke zondag in de kerk zat, want dat maakt je tegenwoordig een bedreigd diersoort onder de jongeren. Nee, als ik dat zou vertellen dan kon ik wel fluiten naar nieuwe vrienden.

Schaamte is iets wat je los kunt laten

Dit veranderde toen ik doorging met drama en ineens werd omringd door gelijkgestemden. Op dat moment heb ik besloten om mijn schaamte te laten varen en mijn vreemde kant maar gewoon te omarmen; dus toen ik een jaar later voor de hele school als Anne Frank een Weense wals moest dansen, deed ik dat met alle plezier. En toen ik weer een jaar later als hippie inclusief ukelele door de school stormde en op het podium allerlei mislukte yogakunsten uitvoerde, wat overigens mijn eigen idee was, dan genoot ik daarvan.

Schaamte is iets wat je los kunt laten. En geloof me, als jouw vrienden ook maar iets om je geven, dan zullen ze je hoogstens liefkozend uitlachen. Zoals de mijne.

Volg ons