Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
13 juli 2018

Ik heb een smartphoneverslaving en vind dat prima

Het leven is minder leuk zonder smartphone: Echt waar. En je mist van alles zonder internet: Vet irritant. Toch merkte ik - tegen al mijn verwachtingen in - tijdens een telefoonloze week vakantie dat offline zijn me hartstikke gelukkig maakt. Waarom blijf ik dan toch eindeloos scrollen, appen en swipen?

Vorig jaar ging ik voor het eerst alleen op vakantie. Ik had een ontzettend drukke periode gehad met afstuderen, scriptie herkansen, fulltime werken, verhuizen en leiding zijn op een tienerkamp. Ik bleef vrolijk lachen, maar voelde me overdag duizelig, sliep slecht en had absoluut het overzicht niet meer: hoog tijd voor een pauze.

Ik koos voor mijn eerste ‘grote mensen vakantie’ voor zeven dagen rondwandelen in het Zwarte Woud in Duitsland. De week voordat ik vertrok ontstond in mijn hoofd het idee dat het weleens heel goed voor me zou kunnen zijn om een week offline te gaan. Alleen de gedachte al maakte me diepongelukkig. Toch bleef dit idee me achtervolgen. Op het moment dat ik donderdagochtend in de auto stapte, had ik mezelf kunnen overtuigen en zette ik mijn mobiele gegevens uit. Mijn vrienden had ik ingelicht, die denken namelijk – terecht - dat ik dood ben als ik niet binnen drie-en-een-halve minuut reageer. Zonder internet en met 185 kilometer per uur (dat mag in Duitsland, time of my life) zette ik koers richting de mooiste bossen van Europa.

Wow, deze boom zou het echt goed doen in een Instastory

De eerste dag had ik nog wat ontwenningsverschijnselen in het land van onze Oosterburen en kon ik alleen maar denken: ‘Wow, deze boom zou het echt goed doen in een Instastory.’ Ik merkte dat ik het moeilijk vond om te genieten van de geweldige natuur nu ik dit niet online met mijn vrienden en volgers kon delen. Ik sprak mezelf streng toe: “Wilke Stuij, dit is belachelijk. Als je niet in je eentje kunt genieten van zoiets moois, dan gaat er echt iets helemaal mis.” Na deze dag ging de knop om: Ik genoot 100%, had opeens vet veel tijd om na te denken, kon uren door een bos lopen zonder iets te moeten doen en had na maanden van ‘te druk zijn’ weer tijd om tegen en met God te praten. Dit was fantastisch.   

#FAAL

Op het moment dat ik er bijna van overtuigd was dat ik kluizenaar wilde worden, was het tijd om naar huis te gaan. Helemaal opgeladen en vol goede moed dat ik door deze super waardevolle ervaring voortaan veel bewuster en beter met mijn smartphone en laptop om zou gaan, stapte ik na een lange rit uit de auto. Nou, #FAAL. Vanaf de seconde dat ik thuis neerplofte op mijn bank tot het moment dat ik op maandagochtend naar mijn werk moest, zat ik als vanouds achter mijn laptop. Ik keek onbeperkt series, maakte 9GAG onveilig, scrollde minstens zes keer per uur door mijn Instagramfeed en appte tot diep in de nacht onzinnige GIFjes naar vrienden. Ik kon mezelf niet stoppen, terwijl ik beter dan ooit wist dat ik me veel gelukkiger voel en veel bewuster leef als ik met mijn vingers van die apparatuur afblijf.

In dit stadium zit ik nu – bijna een jaar later – nog steeds: Mijn brein weet dat het nooit tegenvalt als ik mijn telefoon af en toe uitzet, maar toch kost dit zoveel moeite dat ik het vrijwel nooit doe. Tijdens het bidden word ik regelmatig gestoord door een notificatie ‘pling’ en het lukt me niet om normaal op een trein te wachten zonder de Instagramapp open te klikken.

En toch. Ik raad jullie met mijn hypocriete hoofd allemaal aan een periode offline te gaan deze zomer. Ik raad het vooral mezelf aan. Verslaafd zijn is stom en beperkt je vrijheid. Mijn brein weet het, nu moet ik het ook echt gaan doen. Of het me lukt? Ik durf het niet te zeggen.

Benieuwd of jij net zo erg bent als ik? Doe hier de FOMO test.

Volg ons