Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu
2 juli 2018

COLUMN: Maar God stuurde Jet Bussemaker

28 januari 2018, St Andrews, Schotland. Samen met een vriendin die binnen enkele minuten mijn vriendin zou worden, sta ik op het strand te kijken naar het mooie, oude stadje in de verte. De plek waar ik haar voor het eerst ontmoette.

Anderhalf jaar eerder zette ik voor het eerst voet op St Andrews. Ik zou er een half jaar gaan studeren en kende er helemaal niemand. Wat doe je dan? Precies, dan zoek je een kerk en ga je vrienden maken. Het was die zondag dat we elkaar voor het eerst tegenkwamen. Heel indrukwekkend was de ontmoeting niet. Dat neemt niet weg dat het achteraf een belangrijke keuze bleek om uitgerekend die avond naar die ene kerk te gaan. Als ik besloten had om naar een van de vele andere gemeenten te gaan, zou ik haar niet ontmoet hebben.

Of een stap terug: ik zou haar nooit ontmoet hebben als de buitenlandcoördinator van mijn studie mij niet naar St Andrews had gestuurd, maar naar een andere universiteit. Of nog verder terug: ik  zou haar niet eens ontmoet hebben als de toenmalig minister van Onderwijs, Jet Bussemaker, had besloten om het afschaffen van de studiebeurs met een jaar uit te stellen, waardoor ik op de valreep toch een tussenjaar kon doen. Hierdoor begonnen we allebei op hetzelfde moment aan onze studie in St Andrews terwijl we elkaar anders waren misgelopen. Pfoe, dat scheelde niet veel. Nog bedankt, Jet!

Al deze problemen hadden voorkomen kunnen worden als ik die avond op het strand had besloten om keihard weg te rennen in plaats van haar daar verkering te vragen.

Toch vraag ik me wel eens af hoe het had kunnen gaan. Ik heb nu verkering met een meisje waar ik ontzettend veel van houd, en natuurlijk ben ik daar dolgelukkig mee. Dat betekent niet dat alles nu gesmeerd loopt. Zij woont in Engeland, ik in Nederland. Die afstand drukt op onze relatie. Dit zal alleen nog maar lastiger worden, mochten we later besluiten echt met elkaar verder te willen. Al deze problemen hadden voorkomen kunnen worden als ik die avond op het strand had besloten om keihard weg te rennen in plaats van haar daar verkering te vragen.

Wat zou er dan gebeurd zijn? Zou ik een ander meisje zijn tegengekomen, het liefst een Nederlandse dit keer, waar ik ook gelukkig mee was geworden? En wat staat er nu te gebeuren? Is het naïef van ons om te denken dat onze relatie al deze obstakels zal overleven? Was het niet gewoon beter geweest om er helemaal niet aan te beginnen?Ik denk het niet, maar zeker kan ik niet zijn.

Ik geloof stellig dat wij beiden met een reden die ene avond dezelfde kerk binnenliepen.

Er is maar één iemand die dat wel weet. In Jona 4:7 staat dat God een worm gebruikte in zijn plan met Jona. Misschien gebruikte Hij voor Zijn plan met ons oud-minister Jet Bussemaker. Op welke manier God mijn leven leidt, weet ik niet, maar dat Hij het doet, daarvan ben ik overtuigd. Dat geeft vertrouwen. Juist op de momenten wanneer ik twijfel en al die vragen ga stellen. Maar ook op de momenten dat het hebben van een lange afstandsrelatie gewoon zwaar is en ik haar mis.

Ik geloof stellig dat wij beiden met een reden die ene avond dezelfde kerk binnenliepen. Wat die reden is, dat zal de tijd leren. Voor nu ben ik gewoon dankbaar voor de mooie momenten die we samen mogen delen. En wat de onzekere toekomst betreft: als ik echt geloof dat God alles geleid heeft en ons op elkaars pad heeft gebracht voor redenen die alleen Hij weet, dan wil ik er ook op vertrouwen dat het met de rest van dat plan ook goed gaat komen.

Volg ons