Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
28 februari 2018

112, daar red je autoruiten mee?

Het is midden in de nacht en ik word wakker van geschreeuw. Mijn intuïtie trekt me uit bed en ik gluur door de gordijnen. Precies op dat moment rent een jongen op onze auto af en gooit stoeptegel door de autoruit. BAM! Ruit kapot. De dader zet het op een rennen.

Ik sta helemaal te shaken. “RIK! JE MOET NU UIT BED”, schreeuw ik. En dan krijg ik wat woorden die klinken als ‘DWARS DOOR DE ACHTERRUIT en ‘IK ZAG HET GEBEUREN” uit mijn strot. Rik, direct wakker van mijn gegil en nog half slaapdronken, springt in de eerste de beste outfit die hij tegenkomt en rent op blote voeten de koude nacht in. Inderdaad, de autoruit is in duizend stukjes en de dader is nergens meer te bekennen.

Rik rent terug naar binnen en grijpt naar z’n fietssleutel. “HIJ WAS LANG… EN BLOND… EN HAD IETS ZWARTS AAN.. OF IETS DONKERS.. DENK IK..” “Bel jij de politie”, roept hij als hij zijn voeten op de trappers zet.

Ik ren weer terug naar het raam en tuur naar de auto. Had ik dit echt net zien gebeuren? Of droomde ik? Was ik in een slechte politieserie terechtgekomen? Oh ja, politie, die moet ik bellen. Uhm.. Wat is eigenlijk het nummer? Google weet raad. 112? Nee, dat is voor noodsituaties. 0900-­8844, dat zal het wel zijn. Ik hoor een pieptoon. “Landelijke politie, wat kan ik voor u doen?” Ik leg hortend en stotend uit wat de situatie is.  

“Mevrouw, u zegt dat u de dader op heterdaad heeft betrapt?”
“Uh, ja, ik zag het voor mijn ogen gebeuren.”
“Dan moet u direct 112 bellen.”

In mijn 28 jaar dat ik op deze aardbol loop, heb ik nog nooit 112 gebeld. En daarbij: er zijn toch wel dringendere zaken dan een kapotte autoruit? 112, daar red je levens mee, geen autoruiten, toch? Misschien is iemand net gewond geraakt tijdens een ongeluk. Of heeft iemand een hartstilstand.

In mijn 28 jaar dat ik op deze aardbol loop, heb ik nog nooit 112 gebeld

Maar goed, als de politie het zegt. Ik bel 112 en mag kiezen wie ik aan de lijn wil krijgen: de ambulance, politie of brandweer. Doe die tweede maar. Een vriendelijke doch dringende stem stelt me vragen en ik antwoord met mijn hart in mijn keel. “We sturen direct een politieauto uw kant op”, is de conclusie. WAT EEN NACHT.

Omdat ik toch niets anders te doen heb – het is 4 uur ’s nachts – google ik even verder over 112. Wat blijkt? Je belt het alarmnummer als er sprake is van een levensbedreigende situatie, of als je zo’n situatie vermoed. Bijvoorbeeld als je getuige bent van een ongeluk met gewonden of als je over straat loopt en een sterke gaslucht ruikt. EN, daar komt ie: je mag 112 intoetsen als je iemand op heterdaad betrapt. Als je een inbreker je huis in hoort lopen of getuige bent van vandalisme of geweld. Is er geen sprake van een levensbedreigende situatie of merk je pas de volgende ochtend dat je auto is ingeslagen? Dan bel je ‘gewoon’ de politie. Een dag niet geleerd is een dag niet geleefd.  

Nu wil je vast weten hoe het afliep. Lang verhaal kort: mijn man Rik had de dader op z’n fietsje gevonden en ontfutselde met een smoesje zijn telefoonnummer. De politie kwam kijken bij de kapotte autoruit en nam de schade op. Wij deden midden in de nacht aangifte. De volgende ochtend zaten we bij de huisartsenpost omdat Rik een glas in zijn voet had – daar mochten we dan weer geen 112 voor bellen. We confronteerden onze vermoedelijke dader, die ontkende eerst glashard (haha), maar bekende uiteindelijk. Case closed.

Wil je testen of jij wat slimmer bent dan ik? RTL Nieuws maakte een quiz: weet jij wanneer je 112 moet bellen?

Volg ons