Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
9 januari 2018

GASTCOLUMN: Lieve mama,

Lieve mama, ik heb overal gezocht. In huis en eromheen. In de kerk en waar we altijd graag op vakantie gingen. Aan anderen gevraagd en mezelf de vraag gesteld. Nergens het antwoord gevonden dat me tot rust  brengt. Waarom moesten we vijf jaar geleden zo abrupt afscheid van je nemen?

Geen één goedbedoeld advies is sterk genoeg gebleken om de pijn te verzachten. Nergens het medicijn. Bij niemand de troost. ‘Ze heeft geen pijn meer.’ Daar ben ik blij om, maar het helpt me nu niet verder. ‘Je weet toch dat je moeder nu in de hemel is?’ Ja, alleen maakt dat het gemis niet minder. ‘Het slijt wel met de jaren.’ De rouw is net zo rauw als vijf jaar geleden.

We hebben je nog proberen vast te houden. Je jas heeft nog wekenlang aan de kapstok gehangen. Je tas erbij en schoenen eronder. Wachtend totdat je thuis zou komen. Alsof je je bedenken kon. De sleutel in de deur deed, ons begroette en die overheerlijke tomatensoep maakte. Natuurlijk bleef dat moment uit. Je was al thuis, maar niet meer bij ons.

Ik probeer me in te beelden hoe het zou zijn als je nog zou leven...

Het is heel egoïstisch van me, maar ik had je bij me willen houden. Om nog schandalig vaak naar de stad te gaan. Op terrasjes te zitten en onbeschaamd mensen observeren. Naar het theater te gaan. Leuke reisjes te maken. Fijn met elkaar te babbelen over koetjes en kalfjes (en ook de oude varianten die nog uit de sloot moeten worden gehaald). Trots op elkaar te zijn. Een troost te zijn. Vreugdevolle momenten te vieren.

Het kan niet meer. Ik probeer me in te beelden hoe het zou zijn als je nog zou leven, maar ik kan me daar geen voorstelling van maken. Het zijn maar slappe ideeën die in het niet vallen bij hoe je was.

Ik zie wel eens zonen met hun moeders lopen, of ik denk dat ze die relatie hebben. In mij speelt er dan jaloezie en heimwee naar vroegere tijden op. En een hoop dat ze net zo’n mooie band hebben als wij hadden.

Op de vele momenten dat ik je mis, blijf ik me vasthouden aan die band. Dat is wat de pijn dan voor even verlicht. Alle mooie herinneringen en gevoelens weer door me heen laten stromen. En mijn pogingen om je tomatensoep te evenaren.

Tot op de gouden straten.
Liefs, je zoon, Alain.

Alain studeert om docent Wiskunde te worden en werkt bij een uitgeverij.

Volg ons