Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
9 juni 2017

COLUMN: Geen happy end

Zes maanden geleden kreeg ik een black-out en reed ik mijn auto total loss tegen een lantaarnpaal en twee bomen. In shock stapte ik de auto uit, intens dankbaar dat er met mij niets aan de hand was. Uiteindelijk kwam ik er achter dat 'niets' een groot, ongrijpbaar IETS bleek te zijn. Een fikse hersenschudding die niet genas en uitmondde in een Post Commotioneel Syndroom.

In de praktijk is dat 24/7 hoofdpijn, slapeloosheid, depressie, paniek, een hoofd als een vergiet, angst en ik ben mijzelf totaal kwijt.

De dagen zijn lang en zwaar; werken lukt niet, in huis iets doen ook niet. Met mensen zijn kost bergen energie, soms ben ik zó moe dat ik niet meer dan 300 meter kan lopen. En dan de eenzaamheid. Thank God zijn er heel veel lieve mensen om mij heen en God zelf, maar als de eenzaamheid eenmaal in je hoofd zit, doet dat er niet toe. Dan is een nieuwe dag geen berg die je moet beklimmen, maar één groot zwart gat.

Morgen is de EO-Jongerendag met als thema 'fear not'. Toen ik samen met mijn collega’s besloot dat dit het thema van deze EO-Jongerendag zou worden, wist ik niet hoe dichtbij angst dit jaar zou komen. Heel letterlijk in paniekaanvallen, maar ook minder tastbaar met gedachten als: misschien word ik nooit meer beter, ik wil liever dood, wat als ik voor altijd met deze pijn moet leven, ik trek dit niet, word ik ooit weer m'n oude zelf?

Die angst vreet mij soms op, het houdt mij in zijn greep. En als ik er tegen vecht, lijkt het alleen maar erger te worden.

Gelukkig heeft angst niet het alleenrecht op mijn leven. Intens diepe dankbaarheid is een gevoel dat ik afgelopen maanden steeds beter heb leren kennen. Het is iets geks, want dankbaarheid is er of is er niet. Dankbaarheid is niet iets wat ik kan faken. Maar soms, ook al is er in mijn situatie niets veranderd, stroomt mijn hart ervan over. Dat ik er nog bén, koffie, de liefde en trouw van manlief, goddelijke brownie, een zonsondergang, bloemen, zoveel lieve kaartjes, de lente. En soms denk ik dan vanuit de grond van mijn hart: God is goed. Snappen doe ik dat niet: m'n leven is nog nooit zo'n puinhoop geweest. Snappen hoef ik het ook niet. 

Dit is geen verhaal met een happy end. Ik zit nog midden in de shit. Maar ik mag wél naar Jezus kijken die zegt: FEAR NOT. Ik ben het aan het leren, stap voor stap.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden