Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
5 september 2016 Reageer

GASTCOLUMN: Waarom oma Facebook beter begreep

Mijn oma was een moderne dame. Jawel. Ze had een echte computer. Als je op het knopje drukte, dan ging die aan. Als je nog een keer op dat knopje drukte, ging die weer uit. Magisch was dat. Ze gebruikte hem ongeveer eens in de twee maanden. Voor Facebook.

Er zijn een hele hoop ongeschreven regels op sociale media. Om te beginnen is het ten strengste verboden om een post te liken die ouder is dan twee weken. Reageren is al helemaal verboden. Hashtags zijn alleen voor twitter. Geef alleen een status-update als er iets interessants is gebeurd. Mijn oma had maling aan dergelijke regels. Als iemand deze al aan haar had verteld.

Eens in de zoveel weken, als ze even geen zin had in borduren of zingen – wat niet vaak gebeurde – startte ze Facebook op. Om vervolgens VIJF uur lang daar te blijven zitten. Want oma fungeerde niet als een normale gebruiker van sociale media. Ze had lak aan de ongeschreven regels op Facebook. Ze ging – op volgorde – de tijdlijn van al haar kinderen en kleinkinderen af op Facebook. Elke post kreeg een like. Elke foto werd gedeeld. Alles kreeg een reactie. Ze kende geen genade.

Je wist dat het eraan kwam. Op gegeven moment begon je mobiel in je broekzak te trillen. Gedurende een half uur. Het enige wat je kon doen was in elkaar duiken, en hopen dat het snel over was. Achteraf veertig meldingen wegwerken, met die gemengde gevoelens van irritatie en pret. Mijn oma is helaas niet meer hier. Ze heeft geen enkele column van mij gelezen en gedeeld.

In mijn alledaagse leven mis ik haar minder dan in het begin. Maar af en toe zou ik willen dat er internet was in de hemel. Dan zou ik die profielfoto liken – die ene waar haar brillenglazen haar beeldscherm reflecteren – en een leuke reactie achterlaten op haar enige statusupdate (“Ik zit op de computer”). En boven dat alles zou ik haar berichtjes sturen. Vragen hoe het met haar ging, en haar vertellen dat ik de berichtjes stiekem toch leuk vond.

Dat heb ik namelijk veel te weinig gedaan in mijn leven. Want mijn leven is media, en het hare was sociaal.

Thom Hofstede (20) is student journalistiek. Vroeger wilde hij ridder worden. Nu nog steeds. Hij tovert met plezier een lach op je gezicht, maar zet je ook graag aan het denken. Iedere twee weken schrijft hij een column voor BEAM.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden