Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
24 augustus 2016 Reageer

Dit is MIJN fiets!!!

Dinsdagavond, 23:55 uur, Leiden Centraal. Ik pak mijn fiets uit de donkere fietsenstalling onder het spoor en wil net opstappen als ik een stem hoor.

“Mevrouw, mevrouw! Mag ik u wat vragen?” Een jongen van ongeveer mijn leeftijd, zwart petje, jeans met gaten, komt op me afgerend. Hij gaat pontificaal voor mijn voorwiel staan. “Eh, ja hoor”, antwoord ik. Niet dat ‘nee’ echt een optie is. Zijn toon, net nog poeslief, draait 180 graden. “Dit is mijn fiets! Mijn fiets! Ik ben hem al een week kwijt! Geef hem nu terug!” Gevolgd door nog wat bedreigingen.

Ik kijk naar mijn vertrouwde barrel. Het voorlicht bungelt aan een paar stukjes tape in de verkeerde richting. Mijn bel is flink gehavend door alle te-volle-fietsstallingavonturen. Mijn achterband nog gloedjenieuw, want die had ik een maand geleden voor de zoveelste keer lek gereden. Mijn fietstassen – serieus, deze jongen gaat voor een fiets met fietstassen? – zijn compleet gebleekt door de zon.

Ik voel frustratie opborrelen. Wat een onrecht. Wie denkt deze jongen wel wie hij is? “Doe ff normaal, gast. Dit is míjn fiets”, mompel ik minder nonchalant dan ik zou willen. Ik rijd de fietsendief bijna aan als ik staand op mijn trappers zo snel mogelijk weg probeer te komen. Mijn hart bonkt nog steeds in mijn keel als ik een paar minuten later thuiskom.

Als ik er een tijdje over nadenk, schrik ik van mijn conclusie. Hoe pissed ik ook ben – van de adrenaline kan ik niet slapen – eigenlijk lijk ik soms net op die gast. Als ik mezelf iets toe-eigen alsof het mijn volste recht is, terwijl ik er nul aanspraak op heb. De schepping bijvoorbeeld, als ik zonder blikken of blozen mijn 325e vliegticket van het jaar boek. Of hoe ik soms omga met mijn geld, dat ik toch echt zelf hard heb verdiend en waarvan het toch meer dan logisch is als ik het helemaal aan mezelf uitgeef. Of al ik iemand veroordeel, alsof ik de heerser van hemel en aarde ben. Of hoe vanzelfsprekend ik het vaak vind dat ik alles heb wat mijn hartje begeert.

Moet best frustrerend zijn voor God, lijkt me. Wat een onrecht. Wie denk ik wel niet dat ik ben?

Ik zet mijn fiets in mijn fietsenhok, zoek mijn sleutel in mijn tas, open de deur van mijn appartement, gluur in mijn koelkast, pak mijn drankje eruit, schop mijn sneakers uit en plof op mijn bank neer. Ondertussen dank ik God stilletjes voor alles wat Hij me geeft.

Charlotte

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden