Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
12 augustus 2016 Reageer

COLUMN: Het lot van de wildpoeper zonder lef

“Pap, je moet echt bij het volgende tankstation stoppen, ik houd het niet meer…’ Onze auto raast over de Italiaanse autostrada. Via de binnenspiegel antwoordt de vader: “Ja, komt goed lief. Bij de volgende stop ik echt.”

Die volgende stop is een donkere, lugubere parkeerplaats. De nacht is ingetreden, de truckers slapen en er is geen toiletgebouw te vinden. Op naar het volgende tankstation. Daar, 35 kilometer verderop, zijn de wc’s gesloten. Lavori de pulizia – schoonmaakwerkzaamheden. Men, ik doe het bijna in mijn broek. Zijn er geen bosjes? Dan maar als een bosaap in het wild. Waaat?? Enkel hekken en geen beschut plekje te vinden. Ik durf niet en ben de wanhoop nabij, mijn vader ook… 

Het lot der wildpoeper zonder lef. Voor de bosjesvariant moet je je toch veilig voor voelen. Onbespied. De juiste plek om je te verlossen van je behoefte.

We hebben allerlei behoeftes - relatie, diploma, beter huis, of auto, baan of een wereldreis. Deze behoefte, deze wens moet zo snel mogelijk worden vervuld. Liever gisteren dan vandaag.  Helaas is die juiste plek is er vaak niet direct. Soms moet je wachten. Dat kan doorbijten zijn. Die juiste plek vinden, of het nou gaat om die studie, baan of vriend, is niet gemakkelijk. Want wanneer komt dat volgende station? “Heer, hoe lang duurt het nog?”

Wachten herinnert eraan dat wij de touwtjes van ons levenspad niet zelf in handen hebben. Wij hebben geen zeggenschap over wanneer we het volgende station passeren. Toch besturen we zelf onze auto, zijn we bestuurder van ons eigen leven. Onderweg zoeken we naar oplossingen – trappen we het gas in of parkeren we de auto op de vluchtstrook (gevaarlijk) om stil te staan en te kijken op welke weg we rijden. Zelfs een parkeerplaats kan overvol zijn. Af en toe is dat overleven.  

De balans tussen wachten en zelf actie ondernemen is niet gemakkelijk en een levenslange les. Goed wachten tot het juiste moment arriveert, is lastig. Wanneer moet je het stuur zelf in handen nemen en zeggen – God, nu is het genoeg en rijd je die parkeerplaats op – ook al zijn de omstandigheden daar niet honderd procent perfect. Gelukkig mag je tijdens dat balanceren vragen of Iemand je hand vasthoudt en jou daarbij helpt.

Oja, deze keer hield ik het nog even vol tot we de Zwitserse grens over waren. Het was zo’n nette wc, waar je 70 eurocent voor moet betalen en een bonnetje krijgt. De wc-bril ronddraait als je de wc-deur van het slot haalt. Het wachten, weliswaar met samengeknepen billen, waard. Sehr schön!

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden