Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
26 augustus 2016

COLUMN: Help, het postvakantiesyndroom!

Hij sjokt. Loopt het strand vijf keer per dag op en neer. Ik herken hem van ver aan de wapperende vliegers. Aan de lijn vanuit zijn rechterhand wapperen een kreeft, kwal en meloen, de hemel tegemoet. Over de linkerschouder bungelen pareo’s. Zonder mokken zeult de vliegerverkoper blijmoedig met zijn badslippers over het hete Toscaanse strand en probeert de strandgangers te verleiden.

“Waar is jullie man?” vraagt hij aan mij en zusjelief – als hij een van die dagen bij ons stil staat. “We zijn niet getrouwd”, antwoord ik. “Waar is jouw vrouw, familie?” Een vrouw heeft hij niet, zijn familie is thuis aan de overkant van de zee in Sierra Leone.  Hij stak hij over met een bootje. Nu stuurt hij geld op naar hen. “Ja, het is zwaar. Maar ik ben een gelukkig man, ik ben sterk,” lacht hij breeduit. Hij laat zijn spierballen zien. “I can handle this.”

Als ik terugkom in Nederland en aan het werk ga, constateer ik in mijn eerste werkweek iets vervelends: het postvakantiesyndroom. Ik slaap slecht, mijn concentratie is ver te zoeken, en mijn hart voelt zich nutteloos en leeg. “Een algemeen gevoel van onbehagen, veroorzaakt door de onmogelijkheid om na de vakantie zich aan te passen ah het werk,” zo wordt dit ziektebeeld beschreven. Nou, daar zit ik mooi mee opgescheept!  

Bijna kwijn ik weg in zelfmedelijden, totdat mijn geweten mij ernstig toespreekt: ‘Belachelijk Arachne – weg met die zottigheid! Ondankbare hond die je bent. Die vliegerverkoper sjokt nog steeds dagelijks op zijn strand – heeft überhaupt geen vakantie. En jij zeurt dat je geen zin hebt om weer aan het werk te gaan?’

Ben ik een aansteller? Het postvakantiesyndroom is een luxeprobleem. Het baas zijn over eigen tijd, de totale controle hebben over eigen leven tijdens de vakantie, is een glorieus gevoel. Wat als ik die controle – het gevoel van vrijheid - weet te behouden, als ik terug ben van vakantie? Laat ik mij daardoor meeslepen? Als zelfs een vliegerverkopende vluchteling zich niet laat gevangen nemen door zijn omstandigheden, hoef ook ik dat niet. Als ik die controle overgeeft aan God – leid ik een vrij leven. In welke omstandigheid dan ook.

Dan ben ik geen vlieger aan een touw, want Jezus sneed dat touw door, ik ben een vrij mens. Nu mag ik vliegen – waar Hij mij leidt.

Ciao, ciao, postvakantiesyndroom. I can handle this. 

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden