Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
13 juli 2016 Reageer

Help! ''Ik durf niet in bikini.''

Ella* (22) durft niet in bikini. Ze kon nooit een mooi meisje zien als ze in de spiegel keek, maar dat is ze zat. ''Ik heb twee decennia verknoeid met me te dik voelen. Ik ben er klaar mee.’’

‘Ze plagen alleen maar,’ zei m’n moeder. Dat was haar manier om te zeggen dat ik me niks aan moest trekken van de kinderen op school. Maar dat deed ik wel. Wat kon ik anders, als ze me elke dag ‘dikkertje dap’ noemden?

Plagen, ammehoela. Het moment dat me het meest bijstaat, gebeurde tijdens het schoolreisje naar Ameland. We gingen zwemmen, maar ik had er geen zin in. Ik had een nieuwe bikini, maar ik haatte dat ding. Ik haatte het om naar mijn lichaam te kijken, laat staan dat anderen ernaar keken. Op het strand riep een klasgenootje: ‘Kijk, een zeekoe met een zwempak aan!’. Ik kon wel janken. Nog steeds, als ik terugdenk aan die dag.

Tienerjaren
Als ik nu foto’s terugkijk van de middelbare school, kan ik mezelf wel voor de kop slaan. Ik vond mezelf te zwaar. En lelijk. Durfde niet in de spiegel te kijken. Het was alsof mijn hersens de spiegel vervormden. Ik kón mezelf niet zien als een mooi meisje. Als ik nu zie hoe ik er toen uitzag, kan ik me dat niet meer voorstellen. Waar maakte ik me druk om? Ik was misschien geen Victoria’s Secretmodel, maar te dik was ik absoluut niet.

Op mijn achttiende ging ik op kamers en begon ik met lijnen. Het werd een obsessie voor me. Ik telde alle calorieën en zat altijd met mijn voeten te tikken als ik zat –om in beweging te blijven. Maar hoe meer ik bezig was met mijn gewicht, hoe ongelukkiger ik me voelde.

Stemmetje in mijn hoofd
Ik heb sinds Ameland nooit meer een bikini aangehad. Ik hou niet van de zomervakantie. Ik ben bang voor de vraag: ‘Ga je mee naar het strand?’. Maar ik ben het zat. Mijn hele leven heb ik mezelf verteld dat ik er niet uit zie. Dat ik het niet waard ben om van gehouden te worden. Ik heb twee decennia verknoeid met me te dik voelen. Ik ben er klaar mee.

Ik vind het nog steeds moeilijk te geloven dat God me mooi vindt. ‘Het zal wel,’ denk ik als mensen dat zeggen. Maar ik wéét dat Hij niet liegt. Daarom wil ik me vastklampen aan wat Hij van me vindt, in plaats van wat dat stemmetje in mijn hoofd me voorhoudt. Dat stemmetje zit daar al jaren, die wil niet zomaar weg. Ik weet niet of ik deze zomer al in bikini durf. Maar die dag, die komt er wel. Ik heb een nieuwe stem gevonden om naar te luisteren, die van mijn Vader. Hoe moeilijk het ook is.

*Ella is een gefingeerde naam. Ella is niet het meisje op de foto.

Beeld: BeachBody Not Sorry

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden