Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
24 juli 2016 Reageer

GASTCOLUMN: Ik ben trots op je

Mijn schoenen gepoetst, mijn hemd gestreken en mijn das kéu-rig geknoopt, loop ik zelfverzekerd en vol bravoure over perron 2b op station Groningen. Een belangrijke dag is aangebroken; net afgestudeerd en hard op zoek naar een baan, ben ik onderweg naar de Zuidas voor een sollicitatiegesprek bij een geweldig bedrijf. Terwijl ik langs de trein loop, zie ik iets verderop twee treinschoonmakers in gesprek met elkaar. Terwijl ik langs hen loop, slaat de één een arm om de ander en zegt: “Ik ben trots op je”.

Ik moet zeggen dat dit een beetje ongemakkelijk voelde. Ik helemaal uitgedost in mijn mooiste kleren, elke vouw en zoom zorgvuldig geplaatst, helemaal klaar voor de erkenning waar we allemaal onbewust toch een beetje naar zoeken. Klaar om mijn familie en vrienden trots te maken om wat ik die middag misschien zou gaan bereiken. En dan twee treinschoonmakers tegenkomen die deze kansen misschien niet hebben gekregen. Die veelal door de halve maatschappij als lager gezien worden. Die het op feestjes misschien niet zo graag hebben over het werk dat ze doen. Dat contrast voelde met elke strakke vouw in mijn hemd ongemakkelijker. 

Maar de treinschoonmakers leken zich totaal niet ongemakkelijk te voelen. Want de waardering waar ik zo hard voor vecht, waar ik vier jaar voor heb gestudeerd, waar ik zelfs mijn hemd voor heb gestreken – die heeft de treinschoonmaker al ontvangen toen zijn collega een arm om hem heen sloeg en hem vertelde dat hij trots op hem was. Alle nadruk op prestatie viel weg, omdat hij onvoorwaardelijk gewaardeerd werd door zijn collega. Is dat voor onze prestatiegeneratie dan zo anders?

Ik denk van niet, maar ik denk dat we vaak onbewust kiezen voor waardering die er minder toe doet. Waardering die misschien op het moment wel fijner en tastbaarder is, maar uiteindelijk nooit voldoet of genoeg is. Alleen weet ik dat wij altijd een arm om ons heen hebben die vertelt dat we gewaardeerd en geliefd zijn, ongeacht hoe we presteren, ongeacht hoe veel of weinig we struikelen, ongeacht ons niveau, onze cijfers of ons salaris.

Dat betekent dus ook dat er geen baan of salaris is dat God als beter beschouwt, of dat er geen niveau of studie is waarmee je hem meer kunt behagen, en dat je zelfs met cum laude op je diploma God niet meer tevreden hebt gesteld dan wanneer je alleen maar zesjes hebt. Of zelfs gezakt bent. Zijn arm om je heen is onvoorwaardelijk en overstijgt al ons presteren, en in die bevrijdende en geruststellende wetenschap vertrok ik later die middag weer van Amsterdam Zuid naar Groningen.

Hoe waardevol felicitaties en schouderklopjes van vrienden en familie ook zijn, toch weet ik dat God op ons allemaal trots is, ongeacht hoe we naar maatschappelijke maatstaven presteren. Dus misschien hoeven we ons ook niet ongemakkelijk te voelen als we elkaar, in al onze verschillen en gelijkenissen, ooit nog eens op perron 2b tegenkomen. Gods arm ligt op de schouders van ons allemaal.

En weet je… een paar dagen later kreeg ik het telefoontje dat ik was aangenomen! Na de zomervakantie begin ik aan mijn burgerbestaan, wat betekent dat er voor mij een hele nieuwe tijd gaat aanbreken, en ik na twee jaar columnist te zijn geweest voor BEAM, jullie nu ga uitzwaaien. Bedankt voor deze geweldige kans en voor jullie als geweldige lezers! Ik ben trots op jullie :-)

Robbin-Jan (22) neemt met veel liefde afscheid van BEAM. We wensen hem al het geluk toe!

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden