Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
4 juli 2016

GASTCOLUMN: Allemaal prinsen en prinsessen

“Ben je dik of ben je dun of ben je blank of bruin, God houdt van jou. Hij kent je als je boos bent, Hij kent je als je baalt, Hij kent je als je droevig bent, Hij kent je als je strááhaalt. Het geeft niet of je knap bent, het geeft niet wat je doet, God houdt van jou!”

Ik was nog maar net in groep 1 van de zondagsschool beland en ik had het al helemaal gemaakt. Voor het leven was ik geslaagd, afgezet in een welvaartsmaatschappij binnen een christelijke omgeving die uit louter liefde en vrede zou bestaan. Het maakte niet uit wat ik zou doen, al zou ik de crèche in de fik steken, ik was een prinsje omdat Ben Ketting het elke dag op tv met duizenden andere kinderen in mijn oren krijste. Ik kende de Koning, ik was in de enige juiste religie geboren en ik was fantastisch.

Mijn visie op het leven was in die tijd de enige goede, zelfs mijn achternaam getuigde daarvan. Ik keek neer op mijn klasgenootjes die niet in God geloofden. “Wacht maar, over een jaar of 80 zul je zien waar je bent.” sprak ik hen dikwijls bemoedigend toe. Ik was een verwend prinsje, vol van zichzelf.

“Maar Patrick, hoe komt het dan dat je nu zo’n geweldige, leuke, spontane, aardige en meelevende jongen bent?” zul jij je misschien afvragen.

Ik geloof oprecht (en zeker na de vorige zin) dat ik nog steeds wel dat zelfingenomen ventje ben. “Ik zie een zaadje in mijn hart van elke zonde die er is in de wereld” zei een beroemde filosoof ooit en dat zeg ik met hem. Mijn verandering begon met de bewustwording dat christenen (inclusief ikzelf) ook klootzakken kunnen zijn. Daarnaast ben ik super dankbaar voor alle afwijzing in mijn leven. Mensen die het vervelende mannetje in mij wilden zien en me daarop aanspraken, die mij niet goed genoeg vonden en lieten zien dat ik helemaal niet zo knap was als ik dacht en dat ik helemaal niet zoveel goede dingen deed. Mensen die me aanraadden met mezelf aan de slag te gaan. Dat heeft me denk ik een stuk actiever, socialer, en gezelliger gemaakt.

Mocht je dit een klein beetje herkennen, ga dan dus opzoek naar de juiste afwijzing en mensen! Als het teveel pijn doet, kun je namelijk altijd nog de zalvende woorden van je zondagschoolliedjes zingen.  

Patrick Goede schrijft iedere maand een gastcolumn voor BEAM over het leven van een jonge christen in een metropool als Amsterdam.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden