Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 juni 2016 Reageer

''Mijn ouders wilden me niet meer hebben''

Lisa (19) werd op haar zestiende uit huis geplaatst. Helemaal ontdaan kwam ze bij een pleeggezin terecht. ‘’Mijn ouders wilden me niet meer hebben. Iedereen dacht dat het aan mij lag, ook ik. Totdat ik eenmaal bij pleegouders woonde: toen ontdekte ik pas dat het niet normaal was hoe ik ben opgevoed.’’

‘’Eigenlijk ben ik helemaal niet opgevoed, ik ben alleen gelaten en emotioneel verwaarloosd. Doordat ik niet heb geleerd hoe je sociaal omgaat met anderen, heb ik mensen om me heen weggejaagd. Ik wist niet hoe ik normaal moest communiceren, want de communicatie bij ons thuis ging via gele plakbriefjes.’’

‘’Er was veel ruzie in ons huis. Op een dag liep ik weg omdat ik was geslagen, er werd me nageschreeuwd: ‘we stoppen je in een pleeggezin, hoor!’ Dat werd vaker geroepen, dus waarom zou het deze keer wel waar zijn? Maar toen ik weer thuiskwam, kreeg ik een papiertje waarop stond dat ik binnenkort naar een pleeggezin zou gaan. Ik pakte mijn tas niet in. Het zal wel, dacht ik. Een paar dagen later bracht mijn vader me weg.’’

Leven in een pleeggezin
‘’Ik dacht echt dat er iets mis met mij was. Dat ik een ontzettende fout had gemaakt als kind, maar dat ik die was vergeten en dat mijn ouders me haatten door iets dat ik had misdaan. Mijn broertje en zusje haatten ze niet. Eenmaal bij een pleeggezin, kostte het heel wat tijd en gesprekken om erachter te komen dat het niet aan mij lag. Ik kwam er pas in het pleeggezin achter dat hoe het bij mij thuis ging, niet normaal was. Ieder kind zou onhandelbaar worden zoals het bij ons ging. Bij mijn pleegouders kreeg ik een kopje thee als ik uit school kwam en ze vroegen hoe het met me ging, dat was nieuw voor me. Ik bloeide er helemaal door op.’’

‘’Het ging niet meteen van een leien dakje. De eerste drie maanden bij mijn pleegouders heb ik me helemaal afgesloten voor emoties en geloof. Dat veranderde toen ik erachter kwam dat mijn zusje een puppy had gekregen van mijn ouders: al jaren wilde ik een hond, maar dat mocht nooit. Toen ik de foto van mijn zusje en haar puppy op Instagram zag, heb ik uren zitten huilen: ik was letterlijk vervangen door een hond. Maar vanaf dat moment kwam mijn gevoel er eindelijk uit. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, broertje of zusje. Mijn pleegouders zie ik absoluut niet als ouders, van ouders heb ik sowieso een scheef beeld. Maar het zijn wel twee fijne mensen waar ik op terug kon vallen toen ik dat heel hard nodig had.’’

Op kamers
‘’Inmiddels ben ik student en woon ik alweer bijna twee jaar op kamers. Aan de ene kant vond ik het heerlijk om mijn eigen plekje te krijgen, aan de andere kant was ik daardoor helemaal op mezelf aangewezen. Niemand motiveert mij als ik alleen ben in het weekend, dat moet ik allemaal zelf doen. Ik was onzeker in het begin –ik geloofde dat ik letterlijk niks kon, dat was me jarenlang ingepraat. Inmiddels ben ik heel zelfstandig. Ik leerde snel, ik moest wel. Maar ik wil graag weg uit m’n studentenhuis: ik wil een plek die écht van mij is in de toekomst. Een plek waar de handdoeken bij elkaar passen, waar niet de jas van iemand anders op de grond ligt of de vaat van iemand anders staat. Ik kan niet wachten om écht mijn eigen thuis te hebben.’’

Tekst: Lola Brouwer

*Lisa is een gefingeerde naam. Haar echte naam is bij de redactie bekend. Het meisje op de foto is niet Lisa.

Tenminste, het zou kunnen dat ze Lisa heet - maar dat is dan weer niet bij de redactie bekend. Het is een plaatje van internet. Vandaar.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden