Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
28 januari 2016 Reageer

'Ik zie hun gezichten nog voor me’

De 21-jarige Robert Mourik ruilde de Leidse collegebanken een weekje in voor het droge Zimbabwe, waar kinderen letterlijk sterven van de honger. Als Youth Ambassador van World Vision gaat hij straks het land door om jongeren uit te dagen 24 uur niks te eten en zo in actie te komen tegen ondervoeding.

Jij bent Youth Ambassador van World Vision. Klinkt heel fancy, wat houdt het in?
“Het wil zeggen dat ik namens World Vision langs middelbare scholen ga om jongeren enthousiast te maken voor Zip Your Lip (24 uur niks eten en daarmee zoveel mogelijk geld ophalen, red.). Om goed te kunnen vertellen waar het geld van de actie heengaat, bezoek je als Youth Ambassador projecten in het buitenland. Eigenlijk had ik zoiets van: waarom is het nodig om naar Zimbabwe te gaan, ik weet dat er nood is en wil me daarvoor inzetten. Nu snap ik het: het is zo anders om de nood van dichtbij te ervaren dan erover te lezen.”

Wat had je een week geleden met Zimbabwe?
“Voor deze reis was ik nog nooit buiten Europa geweest. Natuurlijk had ik wel wat gegoogeld, wist ik over de droogte die daar heerst en de slechte economische situatie, maar ik ging er toch vrij blanco in. Ik had geen idee wat ik zou aantreffen.”

En wat trof je daar aan?
“Dat is bijna niet te omschrijven. We moesten vaak uren rijden, naar de meest afgelegen plekken die je je maar kunt bedenken. Aan de ene kant zag de omgeving er prachtig uit, aan de andere kant heel droog en troosteloos. Akkers waren niet ingezaaid, omdat er gewoon geen water valt. Het is echt raar om te beseffen dat mensen leven op een plek waar ik niet dood gevonden zou willen worden. Telkens als we bij een project aankwamen was het even awkward; wat zijn de gebruiken, hoe gaat het hier aan toe? Gelukkig spraken veel Zimbabwanen goed Engels. Ik heb verhalen gehoord waar mijn mond van open viel.”

Zoals?
“Wat mij het meest heeft geraakt is het verhaal van drie jochies, die drie maanden lang zonder ouders in de middle of nowhere hebben overleefd. Hun vader was naar Zuid-Afrika vertrokken voor werk en niet meer teruggekeerd. Even later vertrok ook hun moeder. Blijkbaar wist zij het ook niet meer. Gelukkig hoorden lokale medewerkers van World Vision ervan en brachten ze voedsel bij de jongetjes. Ze zijn nu ook bezig om hun moeder terug te halen. Heel tof. Ik vind het heel goed dat World Vision vooral met lokale mensen werkt. Zij kennen de cultuur en weten veel over de plaatselijke problematiek. Van deze mensen heb ik onwijs veel kunnen leren over het leven in Zimbabwe!”

Wat was je hoogtepunt?
“Ik was erg onder de indruk van de kliniek voor zwangere vrouwen en baby’s. Als zwangere vrouwen te weinig voedsel hebben en hun baby daardoor weinig kunnen geven, hebben kinderen daar de rest van hun leven last van. Ik heb jongens gezien die bijna twee keer zo klein waren als mijn Nederlandse reisgenootjes van ongeveer dezelfde leeftijd, omdat ze als baby ondervoed waren geweest. Bizar! In de kliniek krijgen moeders en baby’s alle benodigde voedingstoffen binnen. Uh.. Mag ik nog iets noemen?

Nou, vooruit!
Haha, ik ben gewoon nog helemaal vol van de reis! Ik was ook onder de indruk van een project voor tienermoeders. Zij moeten in Zimbabwe verplicht in een kliniek bevallen. Om daar te komen, moeten ze net voor de bevalling nog een barre tocht van veertig tot vijftig kilometer maken. World Vision heeft een kliniek gebouwd waar de meiden kunnen verblijven en veilig kunnen bevallen.”

Heeft de reis je veranderd?
“In zekere zin wel. Ik heb het altijd al belangrijk gevonden om me in te zetten voor mijn naaste. Maar dat ik van dichtbij concreet leed heb gezien, maakt dat ik me er nog meer voor wil inzetten. Ik weet nu voor wie ik het doe, ik heb hun gezichten nog voor ogen. Daarnaast besef je je ineens hoe goed we het hier hebben. Ik sprak een jongen die is gestopt met zijn opleiding omdat hij het niet meer kon betalen. Vroeger spijbelde ik vaak en ik skip nog steeds wel eens een college. Ik hoop dat ik die colleges nu wat meer ga waarderen.”

Wanneer ben je tevreden?
“Hmm.. In principe ben ik al blij als één kind wordt gered van ondervoeding, wat al kan als een jongere 45 euro binnenhaalt met Zip Your Lip. Maar eigenlijk hoop ik dat er zoveel jongeren gaan Zippen dat er nog veel meer kinderen worden gered!”

Wil je weten hoe jij (en je klasgenoten) mee kunnen doen aan Zip Your Lip of wil je gewoon wat meer weten? Klik dan even verder.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden