Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
18 augustus 2015 Reageer

Zomaar Zomer Blog (7)

“Wat vind je van House of Hope?” vraag ik aan de buurtbewoner. Terwijl hij antwoordt, kijkt hij me indringend aan met zijn grote, blauwe ogen: “Ik voel me echt thuis hier!”

Het is zaterdagavond. We zitten bij de buurtbarbecue waarmee de Week van Hoop wordt afgesloten. Een week waarin zo’n vijfenveertig jongeren naar de drie vestigingen van House of Hope in Rotterdam komen om activiteiten voor de wijk te organiseren. Ik begrijp heel goed dat de man die ik spreek zich er thuis voelt. Gisteren was ik hier namelijk voor het eerst, vandaag voelt het alsof ik hier al jaren kom. “Gezellige mensen”, zegt een andere buurtbewoner, “echt mooi wat ze doen, ook voor de kinderen. We zijn toch met veel arme mensen hier.” Zijn woorden doen me glimlachend terugdenken aan gisteren..

Op aanraden van mijn zus ga ik vrijdag naar House of Hope, dat op loopafstand blijkt te zitten. Een organisatie die zich inzet voor de wijk door onder andere maatschappelijke en financiële hulp te bieden. Ik mag er een dagje meelopen tijdens de Week van Hoop. Als ik iemand “U draagt de zegekroon” over het plein hoor schallen, weet ik dat ik dichtbij moet zijn. En ja hoor, daar is het. Verwelkomend word ik toegezongen (geblèrd, haha) door de groep. Tijdens de ochtend staan we stil bij Gods woord. We zingen samen, kijken een indrukwekkende film, bidden en praten. Iedereen is hier met hetzelfde doel, daarop ligt de focus. One passion, one heart.

Na de nodige voorbereidingen, is het tijd voor de Kinderfeestmiddag. In de buurt worden kinderen opgehaald en op straat uitgenodigd. In groepjes doen ze verschillende spellen. Er zijn niet alleen spelpunten te behalen, maar ook sportiviteitspunten. Een extra motivatie om lief voor elkaar te zijn! Ondanks dat er flinke regen is voorspeld, blijft het heel de middag droog. Precies boven het plein zit een opening in de wolken, een knipoog van God? De kinderen hebben zichtbaar genoten van de middag, een van de meisjes geeft me zomaar een knuffel. Schattig! Om de omgeving te laten zien dat ’t een feestje was - “Waar is dat feestje, hiéér is dat feestje!” - laten we naderhand heliumballonnen op.

Ook ’s avonds zitten de afgematte medewerkers van de Week van Hoop niet stil. Met een stel meiden wordt er geoefend voor het dansje tijdens de buurtbarbecue en niet veel later is het tijd voor een voetbaltoernooi. De sfeer zit er goed in, veel buurtbewoners doen mee of komen kijken. Helaas maakt één van de teamleden tijdens de finale een nare val, waardoor de ambulance moet komen. Dat voorval wordt echter ontzettend goed opgevangen door het team en een aantal buurtbewoners die de rest van de mensen in toom houden. Uiteindelijk wordt de finale alsnog gespeeld en worden de felbegeerde bekers en medailles uitgedeeld. Daar bovenop is het team, thank God, aan het eind van de dag weer compleet zonder ernstige blessures!

Als ik om half 12 voldaan mijn kamer binnenstap, besluit ik de volgende dag terug te gaan voor de buurtbarbecue. De gezelligheid trekt me. “Bij House of Hope gaan we uit van het positieve in de mens”, zei een van de medewerkers tegen me. En dat is voelbaar. Mensen van allemaal verschillende culturen en achtergronden komen hier samen. Het regent tijdens de barbecue, maar daar lijkt niemand een probleem mee te hebben. “Thank you, Jesus” klinkt het op de achtergrond. Ook dat blijkt prima. Meer leven in de wijk, is het motto van House of Hope. En levendig is het zeker! Grote kans dat ik hier nog vaak te vinden zal zijn.

Eind van de avond stappen we met vier meiden op de fiets voor een gezellige afsluiting van de week bij iemand thuis. We worden nagefloten. Totdat iemand zegt: “Nee joh, dat zijn meisjes van God!” Een groter compliment kan ik niet bedenken.

Om Gods liefde zomaar uit te delen, hoef je niet altijd creatief te zijn. Soms zijn de juiste connecties all you need. Ik had nog nooit gehoord van een heel gaaf initiatief op vijf minuten afstand van mijn huis. Wie weet wat er bij jou om de hoek wordt georganiseerd!

Succes met googlen!

Meisje van God.

Annejet Hasselaar (22) woont in Rotterdam, studeert aan de kunstacademie en vult haar zomer met random acts of kindness. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5 en deel 6 van haar Zomaar Zomer Blog.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden