Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
12 mei 2018

Jacqueline: "Ik wist: dit is God die spreekt"

Jacqueline (26): “Voor 9 december 2016 was mijn leven druk en leuk: ik had een toffe baan bij BEAM, veel vrienden en was heel actief in de kerk. Die vrijdagmiddag veranderde mijn leven compleet. Het ene moment reed ik nog op de weg, het volgende moment stond ik stil tegen een boom. Ik rook een brandlucht, pakte mijn tas en sprong de auto uit. Ik was in shock, stond te trillen op mijn benen en begon te hyperventileren. De auto was total loss. Die middag kreeg ik hoofdpijn en die ging niet meer weg. Anderhalve week later viel ik van de keldertrap. Ik kreeg een rijverbod en moest met spoed naar de neuroloog. Daar volgden een hersenscan, een hartfilmpje en bloedonderzoek. Ik had een hersenschudding en moest zes weken rust houden.”

“Weken werden maanden, want mijn situatie werd niet beter, maar slechter. De hoofdpijn was ondraaglijk. Ik bleek het postcommotioneel syndroom te hebben: een hersenschudding die niet snel overgaat – dat kan één tot vijf jaar duren. Normale dingen als douchen en aankleden kostten me zó veel energie. De trap kwam ik zittend af. Op een gegeven moment kon ik niet eens meer lopen. Ik had depressieve gevoelens en werd snel boos. Met God kon ik niks. Als ik interviews las over mensen die God in de ellende dichtbij voelden, kotste ik daarvan. Na een tijdje voelde ik zelfs geen emoties meer. Mijn hoop en liefde voor het leven waren weg.” 

Het was alsof de bliksem insloeg

“Door heel rustig dingen te gaan ondernemen, krabbelde ik langzaam op. Toen ik bijna weer volledig werkte, kreeg ik een enorme terugval. Tijdens een paniekaanval riep ik: ‘God, u bent hier, u bent hier.’ Weer zat ik aan de grond, maar dit keer vroeg ik of God tot me wilde spreken. Toen ik op een nacht niet kon slapen, pakte ik mijn bijbel en las ik in Psalm 27: ‘Wacht op de Heer, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de Heer.’ [vers 14] Het was alsof de bliksem insloeg. Als 16-jarig meisje had ik een droom over een groot huis met plek voor veel mensen die daar tot rust konden komen. Aan die droom had ik geen seconde meer gedacht, tot die nacht. Ik wist: dit is God die spreekt.” 

“In het boek Gebroken leven van Ann Voskamp las ik dat je God moet danken voor slechte dingen in je leven. Waarom zou ik hem danken voor zo veel pijn, ellende en eenzaamheid? Op een mistig strand op Texel riep ik: ‘God, dit kunt u niet van me vragen!’ Twee dagen later dankte ik hem toch. Het voelde als volledige overgave. Ik zei: ‘U hebt mij mijn energie en gezondheid afgenomen. Als ik nog meer moet loslaten, zeg het dan maar.’ Ik voelde dat ik BEAM moest loslaten, waar ik met zo veel passie had gewerkt. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik nam ontslag. Sommige mensen vinden me een gekkie, en waar het me brengt, weet ik niet. Toch weet ik dat het zijn plan is en ik vraag elke dag om zijn zegen. Ik loop over water, recht in de armen van Jezus.” 

Dit is één van de vele Walk On Water verhalen uit het nieuwste BEAM Magazine. Kreeg jij hem deze week niet op de mat? Vraag hier een GRATIS proefnummer aan!

BEELD: Eljee

Volg ons