Mariske: “Ik ben Mariske. Op dit moment ben ik bezig met de eenjarige opleiding Docent Omgangskunde en loop ik stage bij een MBO-school. Eerder werkte ik in de jeugdzorg, maar dit vind ik nog net iets leuker. Ik ben sinds kort weer begonnen met voetballen en ook dat vind ik erg leuk om te doen.” Anne: “Ik ben Anne. Ik heb bedrijfsadministratie gestudeerd en werk nu als administratief medewerker bij een bouwbedrijf. Ik voetbal bij dezelfde club als Mariske.” Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Mariske: “Dat was via Athletes in Action. In 2012 gingen we allebei als coach mee naar Sportkampen. In het voorbereidingsweekend hadden we elkaar al even gesproken. Tijdens het kamp trokken onze teams veel met elkaar op, waardoor wij die week veel bij elkaar in de buurt waren. Ik zou eigenlijk op een ander kamp meegaan. Maar er waren te weinig aanmeldingen voor het voetbalteam. Daarom ging ik op het sportkamp in augustus mee. Achteraf vind ik dat heel bijzonder. Ik zie het echt als Gods leiding. Als ik coach was geweest op dat andere kamp, hadden we elkaar misschien wel nooit ontmoet.” 

Mariske (lachend): “Hij viel me in eerste instantie op door zijn kleding.” Anne: “Mijn kleding?” Mariske: “Ja, ik weet nog precies wat je aan had. Je had Vans aan en een donkerrode broek en die vond ik heel leuk! Maar wat ik vooral zo leuk vond aan Anne was dat hij zich tijdens de worshipmomenten helemaal durfde te laten gaan. Ik dacht: ‘dat is iemand die echt voor God wil gaan’. Dat vond ik tof!” Anne: “Mariske was nieuw op het kamp, daarom viel ze sowieso op. Ze was heel open naar mij, dus we hadden vanaf het begin al makkelijk contact. We merkten tijdens die week al dat we geïnteresseerd waren in elkaar, maar we wilden dat niet te veel laten merken.” Mariske: “Dat mocht ook niet. Op de kampen is ‘no dating’ de regel, zodat je je op God kan focussen en niet op elkaar.” Anne: “Maar we probeerden op en onopvallende manier toch met elkaar om te gaan.” En toen?
Mariske: “We woonden niet bij elkaar in de buurt en hebben die weken daarna via Facebook contact gehouden. Niet veel later, in de herfstvakantie, gingen we op een eerste date naar het Dolfinarium. Na twee maanden daten kregen we een relatie.”

Anne: “Mariske is heel energiek. Van haar heb ik geleerd om meer initiatieven te nemen en mensen ergens voor te enthousiasmeren. Mariske is een heel extravert persoon, ik ben juist meer introvert en rustiger.” Mariske: “Wij zijn wat dat betreft echt tegenpolen, we trekken elkaar aan. Natuurlijk hebben we ook veel raakvlakken: sport, geloof en meer. Maar omdat Anne wat rustiger is, leer ik van hem om dingen soms wat nuchterder te bekijken. Hij leert me ook om eerst ergens over na te denken voordat ik er aan begin. Ik zeg altijd op alles ja, omdat ik heel veel dingen leuk vind. Maar dan neem ik soms te veel op m’n bordje. Dan trapt Anne op de rem.” Jullie besloten te gaan trouwen. Hoe ging dat?
Anne: “Toen we zo’n tweeënhalf jaar een relatie hadden, vertelde mijn moeder over een uitverkoop bij een juwelier. ‘Misschien kun je daar ’s gaan kijken’, zei ze. Dat hebben we toen gedaan. We gingen ook bij steeds meer juweliers naar ringen kijken. Maar het voelde toch een beetje als een rare start. Daarom besloten we na een tijdje dat we pas echt trouwplannen gingen maken, wanneer ik Mariske ten huwelijk zou vragen. Maar we waren er op een gegeven moment wel klaar mee dat we ieder weekend moesten afspreken en elkaar doordeweeks niet zagen.” Mariske: “We waren er echt aan toe om samen verder te gaan. Een tijdje later gingen we met z’n tweeën naar Ameland. Het was miezerige dag, maar dat maakte ons niet uit. We hadden een tandem gehuurd en kwamen natgeregend op het strand aan. Daar vroeg hij me ten huwelijk. Anne had er echt werk van gemaakt. Dat vond ik zo leuk. Hij had mijn ouders ook meegevraagd, als verrassing. Samen met m’n vader zijn we nog wezen paardrijden.” Inmiddels zijn jullie bijna een jaar getrouwd. Was het niet heel erg wennen om elkaar opeens iedere dag te zien?
Anne: “Dat vond ik heel erg meevallen. Het ging best wel geleidelijk.” Mariske: “Het verbaasde me echt dat dat zo snel wende. Van te voren vroeg ik me nog wel af hoe dat zou gaan. Ik ging op anderhalf uur rijden van mijn ouders wonen. Maar toch heb ik nooit gedacht: ‘was ik nog maar even thuis blijven wonen’. Het bevalt me heel goed!”