Zij hebben spijt van hun cosmetische ingreep: ‘Ik zie nu dat mijn oude neus me ‘mij’ maakte’

Het motto van onze generatie is: Als je ergens onzeker over bent, verander het dan. Die ene bobbel op je neus, de fronsrimpel op je voorhoofd of de chronische wallen onder je ogen: het zijn de normaalste zaken van de wereld die nu als ‘lelijk’ worden beschouwd. Het wordt steeds logischer om heel jong al aan de fillers of onder het mes te gaan. Maar als de spuiten leeg zijn, of als je wakker wordt uit de narcose: ben je dan echt gelukkig? Of is een cosmetische ingreep als een pleister op een oorlogswond?

Leren omarmen

Ik heb altijd geleerd dat je een probleem moet oplossen door iets aan de oorzaak te veranderen. Een oplossing voor jouw onzekerheden is dus in mijn beleving geen plastische chirurgie, maar jezelf afvragen waarom je ergens zo onzeker over bent. Dat is precies wat Bella Hadid zegt als ze terugkijkt op haar neuscorrectie: ‘Ik zou willen dat ik de neus van mijn voorouders had gehouden. Ik denk dat ik met de tijd had geleerd om die te omarmen.’

Er is een heel ecosysteem dat draait op het vrouwelijke minderwaardigheidsgevoel

Onzekerheid = €

Dus wat is de oorzaak van onzekerheid bij zoveel meiden? Dezelfde Cosmopolitan waar ik het artikel over Bella Hadid in lees, raakt precies die gevoelige snaar met de volgende quote: ‘Er is een heel ecosysteem dat draait op het vrouwelijke minderwaardigheidsgevoel’. Daarmee wordt bedoeld dat make-upmerken, huidverzorging, kledingwinkels en plastische chirurgieklinieken maar wat graag inspelen op de onzekerheid van vrouwen: je wordt nóg mooier als je je puistjes bedekt, begin nu al aan anti-rimpel crème, je hoort er pas bij als je deze schoenen hebt.

Je bent lelijk!

Ik geloof dat deze bedrijven ons aanpraten wat ‘lelijk’ of ‘imperfect’ is. Wie heeft bepaald dat vrouwen eerst make-up op moeten doen voordat ze naar buiten mogen of dat tekenen van ouderdom zo snel mogelijk weggehaald moeten worden met een facelift? Niemand heeft mij ooit verteld dat mijn neus lelijk is, maar beelden zeggen meer dan honderd woorden. Tijdschriften en Instagram-modellen zeiden mij genoeg. Nu laat ik me niet meer gek maken door iemand op een hoge positie die heeft bepaald wat mooi is of lelijk. Het is cliché, maar uiteindelijk draait het erom dat je gelukkig en gezond bent. Toen ik mijn onzekerheid uitsprak naar een huisgenoot, vatte hij het nuchter samen: “Een neus is toch ook maar gewoon een neus: een vorm met twee gaten waar snot uitkomt.”

Zij hebben spijt

Na het verhaal van Bella Hadid nog niet overtuigd dat plastische chirurgie niet altijd de oplossing is? Deze andere celebrities hebben ook spijt van een cosmetische ingreep die ze ooit lieten doen, omdat anderen hen onzeker maakten:

Dionne Slagter (Onnedi)

Dionne onderging een borstvergroting, omdat ze jarenlang werd uitgemaakt voor ‘plank’: “Ik had mijn kleine cup door de jaren heen misschien kunnen accepteren. Nu die stap terugzetten is heel moeilijk. Ook omdat ik niet weet hoe ze eruit komen, nadat ze zijn opgerekt door de prothese.”

Donnie Roelvink

Donnie liet in Turkije zijn tanden slijpen om vervolgens een nieuw gebit te krijgen. Wat je vaak niet hoort of ziet bij influencers die iets laten doen, is dat ze ervoor betaald worden. Ook de ingreep van Donnie was onderdeel van een promotie. Achteraf zegt hij: "Ik raad iedereen aan om niet twee maar drie keer na te denken voordat je zo'n ingreep doet. Een bericht van mij naar mijn volgers die ik wellicht eerder op het verkeerde pad heb gezet maar nu weer op het rechte pad heb gekregen."

Chantal Janzen

Chantal is ook geen twintig meer en besloot te experimenteren met fillers. Op haar Instagram laat ze achteraf eerlijk weten waarom ze hier spijt van heeft:

Rodanye (Temptation Island)

Ook oud-deelneemster van Temtation Island, Rodanya, laat in Linda.Meiden weten spijt te hebben van haar neuscorrectie:

“Het is iets wat ik al langer wilde, omdat ik niet blij was met de bobbel op mijn neus. Als ik andere meiden zag die een neuscorrectie hadden laten doen, dacht ik: dat wil ik ook. Ik besef nu dat mijn oude neus me ‘mij’ maakte. Het was dezelfde neus als die van mijn vader. Nu zie ik mensen met zo’n bobbel en vind ik het helemaal niet lelijk. Juist mooi en uniek. Nu heb ik een neus die iedereen in principe zou kunnen hebben met een operatie. Ik had een bepaald beeld in m’n hoofd van wat ik mooi vond, maar wist ook dat wat bij een ander mooi is niet meteen bij jou ook mooi is.”