Een halfjaar geleden stond ik nog in vuur en vlam en wandelde ik dagelijks met God. Bij het ontbijt las ik een hoofdstuk uit de Bijbel en mijn dank- en gebedspunten noteerde ik netjes in een boekje. Nu kan ik me de laatste keer dat ik een oprecht gebed had niet meer herinneren. Ik zing vol overtuiging mee met worship, maar leef de teksten die ik zing in werkelijkheid niet. Noem me hypocriet of schijnheilig, maar ik ervaar de noodzaak van God in mijn leven op het moment gewoon niet.

Ik hoor het vaker trouwens: “Ik ben te druk”, “Ik vind het wel even prima zonder God” of “Het heeft nu even niet mijn prioriteit”. Het zijn de standaardantwoorden op de vraag: ‘Hoe is het tussen jou en God?’. Net als ik zijn het lauwe christenen, maar de reactie die je krijgt als je toegeeft niet bezig te zijn met God, is misschien nog erger: “Oh ja, dat hebben we allemaal wel eens” of “Dat komt wel weer joh”. Waarom worden mensen niet verschrikkelijk boos op lauwe christenen? Waarom worden we niet door elkaar geschud en tegen ons geschreeuwd: “Ja hallo, de God van hemel en aarde die voor jou is gestorven verdient toch meer dan dit?”

Als christenen zijn we vaak lief en aardig tegen elkaar en dat is goed, maar soms ook hinderlijk. Je mag iemand er best op aanspreken als je merkt dat diegene lauw is. Ik heb andere christenen nodig die me weer het goede pad opsturen. Dus ik wil je uitdagen, als jij wel dat vuur hebt branden, om mensen zoals ik kritisch te bevragen en te triggeren om God op te zoeken. Als je niet weet hoe, bid voor me of zing ‘lees je Bijbel, bid elke dag’ voor mij of andere lauwe christenen. Dan worden we allemaal hopelijk weer kneiterhete christenen.

Dus, kom op. Wakker me aan!