Klein wonder

Het was al een klein wonder dat Eugene Omalla aan de start stond van de finale zaterdagavond. Door een blessure van één van de vaste renners van het Nederlands team was er een plekje vrij. Een nieuw hoofdstuk in het toch al bijzondere verhaal van de jonge hardloper. Hij werd geboren in Nederland, maar verhuisde als kind terug naar het land van zijn vader: Oeganda. Daar ging hij samen met zijn tweelingbroer vol voor een carrière in... het rugby.

Carrière switch

De vader van Eugene zag een ander talent bij zijn zoon: heel hard rennen. Met de aanmoediging van zijn vader op zak begint hij met atletiek. En mét succes. Hij valt op in Amerika en verdiend een studiebeurs voor een school in Illinois. Jaren rent hij succesvol voor zijn universiteit. Tot een halfjaar geleden. Na wat gesprekken met de Nederlandse coach van het estafette team, maakt Omalla de overstap naar het land van zijn moeder: Nederland dus.

'Ik ben God dankbaar'

Terug naar zaterdagavond: in een vol stadion staat hij met de Nederlandse vlag om zijn schouders voor de camera. 'Ik ben God dankbaar', zegt hij. 'God is good', verschijnt er vervolgens in de caption onder een foto van het Nederlandse team op zijn Instagram. Een zin die de de rode draad vormt voor zijn hele Instagram-pagina trouwens. Van een mislukte rugby-carrière naar een gouden medaille op de Olympische Spelen. 'Beyond blessed', schreef hij al vóór de race op zijn Insta.

Jesaja 40:31

Of hij nu klaar is? Volgens zijn bio is Omalla nog lang niet moe: Jesaja 40: 31: ‘Maar mensen die op de Heer vertrouwen, krijgen nieuwe kracht. Zij lopen zonder moe te worden. Zij rennen zonder te struikelen. Ze zijn zo sterk als een adelaar, die vertrouwt op zijn krachtige vleugels.' De bijbeltekst shined boven aan zijn Instagram-pagina.

BRON: Trouw, Nederlands Dagblad, ANP en NOS