“We zetten de kerk in de fik, met jou erin”
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
Gepest om je geloof, helaas een herkenbaar fenomeen voor een heleboel christelijke jongeren. Ook de 15-jarige Esther kan hierover meepraten. Maar ondanks de dagelijkse opmerkingen die ze naar haar hoofd kreeg, is haar geloof nu sterker dan ooit.
“Het pesten gebeurde vooral op school, maar af en toe ook daarbuiten. Dagelijks kreeg ik gemene opmerkingen te horen, als ik op de fiets zat of door de gangen van school liep. De pesters deden het bewust altijd wanneer de leraar niet in de buurt was. Ze zeiden dan dingen als: ‘We zetten de kerk in de fik met jou erin’, en maakten mijn geloof belachelijk. Ik probeerde ze te negeren. Soms zei ik dat ze hun mond moesten houden, maar dat vonden ze alleen maar leuk.”
“Mijn vriendinnen kwamen gelukkig voor me op, maar toch voelde ik me heel eenzaam. Niet alleen als persoon, maar ook in mijn geloof. Ik was de enige christen in de klas, dus kon het met bijna niemand delen. Ik vroeg me af of God wel in de buurt was, of Hij me wel hielp. Op dat moment voelde Hij heel ver weg.”
“In de derde klas was ik er helemaal klaar mee. Samen met mijn ouders en mijn mentor heb ik er toen over gepraat. Ook de pester hebben we toen geconfronteerd. Ik vertelde hem hoe eenzaam ik me door zijn opmerkingen voelde – en die van de rest. Hij besefte zich dat het inderdaad niet goed was wat hij deed. Inmiddels gaat het een stuk beter en heb ik weer plezier op school. Af en toe krijg ik nog wel eens een opmerking, maar dat boeit me niet echt meer.”
“Tijdens de mindere periodes heb ik ontzettend getwijfeld aan mijn geloof. Toen het was opgelost voelde ik dat Hij toch heel belangrijk was en weer dichtbij kwam. Inmiddels is mijn geloof zelfs een stuk sterker dan eerst. Binnenkort ga ik me laten dopen. Het pesten heeft mijn geloof niet kunnen wegnemen”
“Ik wil vooral meegeven dat je als pester iemand ontzettend alleen kan laten voelen. Je wint er helemaal niks mee. Als je zelf gepest wordt is het vooral belangrijk om te praten met mensen om je heen. Zo kon ik altijd goed terecht bij mijn zus en mijn moeder. Laat je niet afleiden van je geloof, twijfel er niet aan. Uiteindelijk is God er altijd bij, daar kwam ik achteraf ook achter. Een paar pesters mogen daar niet zoveel invloed op hebben.”
“Het vreemde is dat die pester inmiddels een hele goed vriend van me is geworden. Na het gesprek is hij steeds aardiger tegen me gaan doen. Inmiddels ga ik heel goed met hem om. Zo zie je maar weer dat er mooie dingen kunnen gebeuren, al begint het nog zo naar.”
