Je hebt vast weleens één van de volgende uitspraken gedaan: ‘Alstublieft, God. Wilt u zorgen dat ik mijn toets haal. Dat de examens goed gaan. Dat het lekker weer wordt vandaag. Wilt u zorgen dat ik mijn rijexamen haal morgen? En dat het optreden goed gaat. Ja, zorg alstublieft dat ik mijn trein haal. En misschien ook dat de ware zeer binnenkort voor de deur staat? Wilt u zorgen dat het eten lekker smaakt en dat het een gezellige avond wordt?’ Als ik heel eerlijk ben, komen zulke gebedjes vaker voor in mijn repertoire dan me lief is. ‘Lieve God, zorg alstublieft dat ik… en wilt U dan ook meteen zorgen dat…’ Is dat hoe gebed werkt? Kan ik God op commando mijn trein wat later laten komen? Mijn eten wat lekkerder laten smaken? Mijn vijf in een acht veranderen? Ik denk niet dat het zo werkt, en ook niet dat dat is hoe christen zijn bedoeld is. Christen zijn draait om God en de ander centraal stellen, niet alleen je eigen wissewasjes. In Galaten 5 staat: Eigenlijk gaat de hele wet over deze regel: «Houd evenveel van de mensen om je heen als van jezelf. » […] Veel mensen laten zich leiden door hun slechte verlangens. Ze zijn jaloers op elkaar en denken alleen maar aan zichzelf. […] Mensen die zich laten leiden door de heilige Geest, leven heel anders. Zij houden van elkaar. Ze zijn blij en leven in vrede. Ze hebben geduld en zijn goed voor elkaar. Ze geloven in Christus. Ze zijn vriendelijk en gedragen zich goed. Christen zijn gaat dus grotendeels om het liefhebben van de ander. Mag je dan niet voor je eigen leven bidden? Natuurlijk wel. Want God zegt ook dat je al je zorgen aan Hem mag geven. Het is goed om hem te betrekken in de grote en de kleine dingen. Maar hoe zorg je dan dat je geloof niet alleen om jou draait? Ik weet het antwoord ook niet. Ik denk dat het te vinden is bij Jezus, door meer op Hem te gaan lijken. En laat dat nou net makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Jezus bad voor duizenden mensen tijdens zijn leven op aarde, Hij was het ultieme voorbeeld: het ging niet om Hem, maar om zijn Vader. Toch bad Hij óók voor zichzelf, als Hij ergens mee zat. Hij leefde zo dicht bij zijn Vader, dat Hij alles met Hem besprak. De volgende keer dat ik wil bidden voor mijn pietluttige sores, vraag ik niet of God mijn probleem wil oplossen (al geloof ik dat Hij dat best zou kunnen). Misschien vraag ik of Hij de stress weg wil nemen. Of Hij mij eraan wil herinneren wat écht belangrijk is. Of misschien bedank ik Hem wel even dat mijn sores uiteindelijk best meevallen. Of omdat Hij altijd bij mij is en omdat Hij er ook is als ik loop te stressen om mijn eigen kleine leventje. Of misschien gewoon simpelweg, of ik wat meer op Jezus mag gaan lijken. Wat vind jij: mag je bidden voor je tuinboontjes en tentamens? TEKST: Lola Brouwer
FOTO: GTSM