Het is precies een jaar geleden dat ik mijn eerste netvliesloslating heb gehad. Er is in het afgelopen jaar, in een relatief korte tijd, erg veel gebeurd. In het artikel voor BEAM vertelde ik dat vasthouden aan God in tijden van lijden een van de moeilijkste dingen is. Ook vertelde ik dat mijn vertrouwen in God naar een heel nieuw niveau gestegen is. Afgelopen maanden is dit weer erg op de proef gesteld.  Ik heb in de zomervakantie ergotherapie gehad bij de instelling Bartiméus, een instelling voor blinden en slechtzienden. Hier heb ik geleerd hoe ik moet omgaan met monoculair (eenogig) zien. Ik ben God ontzettend dankbaar dat Hij in deze mogelijkheid heeft voorzien. Elke therapiesessie hielp me om met 1 oog door het leven gaan steeds meer een plek te geven. In het begin vond ik het wel lastig om niet mee te kunnen gaan wanneer mijn vrienden naar de bioscoop gingen of andere activiteiten deden waar je eigenlijk 2 ogen voor nodig hebt, maar ook dit heb ik leren accepteren.  In de laatste weken van augustus zag ik er naar uit om weer te kunnen studeren, ook was ik weer fanatiek aan het sporten. Mijn vrienden konden aan m'n uiterlijk zien dat het lichamelijk erg goed ging. Mijn gezondheid ging weer de goede kant op!  Op zaterdag 3 september hadden we met een groep jongvolwassenen een gezelschapsspellen-avond. Zo rond een uur of half 9 zag ik in mijn linkeroog een zwart vlekje. Dit vlekje zat rechts onderin mijn gezichtsveld, in de richting van m'n neus. In het begin viel het me niet zo op en dacht ik dat het m'n rechteroog was waar iets mis mee was, maar na 2 uur was 1/3 van mijn zicht al weg gevallen. Ik wilde het eerst niet geloven. Na het spel ben ik naar boven gegaan, ik wist dat ook m'n linkeroog nu een netvliesloslating had. Terwijl beneden iedereen nog spelletjes aan het spelen was, heb ik de spoedeisende hulp gebeld. Die avond ben ik door twee vrienden op de spoedeisende hulp gebracht. Inmiddels was de helft van m'n zicht al weggevallen. De dokter zag dat ik twee grote scheuren in m'n netvlies had. Voor mij leek het alsof er een zwart gordijn de hele tijd heen-en-weer aan het wapperen was. Die avond werd ik in het ziekenhuis opgenomen en de volgende dag geopereerd.  Groeien in het lijken op Jezus
Groeien in het lijken op Jezus betekent dat we dingen moeten loslaten, uit onze comfortzone moeten stappen, rechten moeten opgeven en vertrouwen op Hem. Een paar maanden geleden toen ik op zoek was naar God in muziek luisterde ik naar het nummer Healer van Hillsong: You hold my every moment
You calm the raging seas
You walk with me through fire
And heal all my disease I trust in You I believe You're my healer
I believe You’re all I need
I believe You're my portion 
I believe You're more than enough for me  Jesus, You're all I need Toen ik dit nummer op een avond in de stilte zong, liepen de tranen over mijn wangen heen. Ik werd geconfronteerd met mezelf. Ik zong 'I trust in You' en dat meende ik uit het diepst van mijn hart. Ik vertrouw op Hem, maar ik realiseerde me dat ik het tegelijkertijd heel moeilijk vind. Ik wil het, maar het is zo moeilijk.  Afgelopen jaar was het zwaarste jaar van mijn leven. Maar dit is ook het jaar waarin ik het meeste ben gaan lijken op Hem. Ik wil iedereen in mijn omgeving bemoedigen met de strijd die ik lever en de dingen die ik leer en ervaar. Dat ook jullie mogen gaan groeien in het lijken op Hem.  Mijn ouders hebben mij de naam Maarten gegeven. Deze naam betekent: strijder. Elk moment dat ik de strijd ervaar, herinner ik mezelf aan de woorden van Jezus en de betekenis van mijn naam. Groetjes en dikke kus,
Maarten

Het eerste artikel over Maarten lezen? Klik hier!