The Death of Stalin | "Wonderlijk genoeg wordt een gruwelijke geschiedenis grappig"
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
Rusland, 1953. Leider van de Sovjet-Unie Jozef Stalin aan de telefoon. Hij eist een opname van een live concert waar hij op de radio naar geluisterd heeft. En wel nu! Dat gaat niet, want niemand heeft eraan gedacht het concert op te nemen. Maar als je Stalin niet geeft wat hij wil, dan ga je eraan. Er is nog maar één oplossing: de muzikanten en het publiek dwingen het hele concert over te doen.
Met dit soort waargebeurde absurditeiten is The Death of Stalin gevuld. Iedereen is constant bezig de Grote Leider te paaien, en wie een misstap begaat, komt zonder pardon op de dodenlijst terecht. Maar dan wordt Stalin ’s ochtends bewusteloos gevonden. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om alle dokters dood te schieten, want na twee dagen vergaderen over welke nog overgebleven arts geschikt is om Stalin te behandelen (dit alles terwijl Stalin buiten westen ligt) legt de dictator het loodje. Meteen beginnen de complotten en machtsspelletjes van de ministers die vooral hun eigen huid willen redden.
The Death of Stalin is een bijzonder soort komedie. De zwarte humor ontstaat door het complete gebrek aan waarde dat de communistische regering aan een mensenleven hecht. Dit zorgt voor gemengde gevoelens. Aan de ene kant is de film oprecht grappig en heb ik veel en hard gelachen om deze Britse humor over de Sovjet praktijken.
Aan de andere kant is er niets grappigs aan alle executies en gruwelijkheden die gepleegd worden in de film. Zo zit er een grappige scène in de film waarin er een doodse stilte valt wanneer een van de ministers zich hardop afvraagt waarom hij een collega al een tijd niet heeft gezien. Na afloop verontschuldigt hij zich hiervoor. Het lukt hem niet meer om bij te houden wie wel en niet leeft. Dat is een prima grap, maar dan laat de film de executies ook echt zien. Ja, dan zijn die rare Russen ineens niet meer zo grappig.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Hetzelfde geldt voor het concert. Het is zeer vermakelijk om iedereen in blinde paniek de meest absurde oplossingen te zien bedenken om maar te doen wat Stalin van ze wil. Pas zodra je je realiseert waarom deze mensen doodsbang zijn, komt de hardheid van het Stalinistische regime binnen. De film lokt je naar binnen met humor, maar vraagt je ook om je te beseffen dat dit allemaal echt gebeurd is. Zo wordt er toch recht gedaan aan de gruwelijkheden die onder Stalin zijn gepleegd, zonder dat je depressief naar huis gaat.
The Death of Stalin weet wonderlijk genoeg een afschuwelijke periode uit de geschiedenis grappig te maken. Tegelijkertijd wordt recht gedaan aan de miljoenen slachtoffers die onder Stalin vielen.
De uitstekende humor maakt de film toegankelijk. Het wordt bovendien op een slimme manier gebruikt om duidelijk te maken hoe krankzinnig totalitaire dictaturen in het algemeen zijn.
Stalin is zeker niet de enige die doodgaat in deze film. Hele hordes mensen worden doodgeschoten. Daarnaast is er een lijkschouwing waarbij de geluidseffecten nogal onsmakelijk zijn. De film bevat een paar verwijzingen naar pedofilie en verkrachtingen. Elk bestaand scheldwoord in de Engelse taal zit in deze film, en ook een paar niet bestaande.
The Death of Stalin is te zien op dvd en on demand.
