Leestijd: 4 minDoor Gina Velcheva
Iedereen heeft een verhaal. Maar wanneer krijg je de kans om onbeschaamd al je vragen aan iemand anders te stellen? Nou, dat kan hier. Bij de BEAM-rubriek ‘Durf te Vragen’ stellen wij de vragen die je normaal gesproken niet durft te stellen. Vandaag stellen we al onze vragen aan Tessa (24), die brandwonden over haar hele lichaam heeft.
“Toen ik acht jaar was, is er heet water van de waterkoker over mij heen gevallen. Het ging over mijn borsten, buik, linkerarm en een stukje van mijn rechterarm en linkerbovenbeen. Daarna ben ik naar het ziekenhuis in Beverwijk gegaan. Hier heb ik bijna een maand gelegen en ben ik verschillende operaties ondergaan.”
“Vooral heel veel vragen. Mensen vragen zich af wat ze zien als ze naar mijn armen kijken. Ze vragen vaak: 'Wat is het?' of 'Doet het pijn?' Ik snap ook wel dat er vragen over zijn. Dit vind ik ook niet erg. Zolang mensen maar respectvol blijven.”
“Ik had net een operatie gehad en mijn huid was bont en blauw. Het zag er best eng uit. In het openbaar vervoer droeg ik een mouwloos shirt. Tegenover mij zat een moeder met een kind. Dat kind wees dramatisch naar mijn arm. De moeder werd boos op mij en vroeg of ik mijn arm wilde bedekken. Ze zei dat het niet oké was om zoiets in het openbaar te laten zien."
"Mensen vinden mijn brandwonden uniek. Niemand heeft een huidpatroon zoals de mijne."
“Vanaf mijn achtste ben ik opgegroeid met brandwonden, terwijl ik nog aan het groeien was. Dit was voor mij de situatie; ik accepteerde dat het bij mijn lichaam hoorde. Al op die leeftijd besefte ik dat God erbij was. Anders had het misschien erger kunnen aflopen. Ik heb het in ieder geval overleefd. Ik geloof dat God het herstelproces enorm heeft versneld. Ik weet ook niet beter dan dat ik als klein meisje altijd naar de kerk ging. Daardoor is mijn relatie met God altijd goed geweest. Uiteindelijk zijn de omstandigheden in mijn leven veranderd, bijvoorbeeld door een drukkere agenda. Maar daardoor denk ik juist dat mijn relatie met God persoonlijker is geworden. Natuurlijk heb ik ups en downs gehad. Op een gegeven moment vond ik het moeilijk om God in mijn leven te houden. Er komen zoveel regels bij kijken over hoe je moet leven en wat je wel en niet mag doen. Maar gelukkig vergeeft God ons dagelijks. Hij ontvangt iedereen met open armen.”
“Ik geef God nooit de schuld van wat er gebeurt. Dat is ook nooit in mij opgekomen. Ik denk niet dat God verantwoordelijk is voor de slechte dingen die in de wereld gebeuren.”
“Mijn vader was erbij toen het gebeurde, dus het had misschien voorkomen kunnen worden. Ik geef hem niet de schuld. Dat doet hij zelf ook niet, want een ongeluk zit in een klein hoekje. Uiteindelijk heb ik zelf het water over me heen laten vallen."
“Ik vind mezelf knap. Iedereen heeft weleens slechte dagen, bijvoorbeeld als ik een grote puist heb, maar dat heeft niets met mijn brandwonden te maken. Ik vind mijn brandwonden er ook mooi uitzien. Als tiener was ik wel onzeker, maar daar ben ik nu overheen, tijd werkt helend.”
Wat als niemand om je heen gelooft? Nick heeft de oplossing
