“In de eerste en tweede klas van de middelbare school was ik heel gevoelig voor deze opmerkingen. Het maakte me verdrietig. Nu kan ik er beter tegen, heb geleerd ermee om te gaan. Ik voel me Nederlander, maar zal nooit ‘het doorsneemeisje met blond haar’ zijn. Ik ben een Chinese Nederlander. Ik heb Chinees bloed, maar mijn cultuur en taal is Nederlands. Toch zal ik altijd als eerste ‘China’ en niet ‘Emmen’ zeggen als iemand vraagt naar waar ik vandaan kom. Dat de samenleving mij vaak nog als buitenlander ziet, draagt daar wel aan bij. Je weet dat mensen die naar je afkomst vragen niet willen weten uit welke Nederlandse plek je komt.

Ik denk dat alle geadopteerde kinderen wel tegen deze dingen aanlopen. Je wordt constant geconfronteerd met het feit dat je ‘anders’ bent. Tijdens biologieles ga je kijken op wie je lijkt. Tijdens ‘identiteitsdag’ ga je kijken naar welke rol je ouders hebben gespeeld. Je bent je er telkens van bewust dat je geadopteerd bent. Ik kan mij nooit spiegelen aan mijn vader of moeder…”

“Ik wil over drie jaar – als ik 21 ben – weer terug naar het kindertehuis. Ben er op mijn 9e en 13e ook geweest, maar daar kan ik niet zoveel van herinneren. Ik wil nu gerichtere vragen stellen en de omgeving beter in mij opnemen. Ik denk dat ieder mens wel wil weten waar hij of zij vandaan komt. Ik heb dat gevoel ook en wil dat graag een plek geven, afsluiten. De vraag wie mijn echte ouders zijn heb ik allang uit m’n hoofd gezet. Ik zal dan ook nooit met ‘Spoorloos’ meedoen, omdat ik ben bang dat dat één grote teleurstelling wordt, want dan is er de kans dat ze mijn ouders niet vinden of dat ze niet zijn zoals ik hoopte. Nu kan ik nog dromen over hoe en wie ze zijn. Anders staat het vast.