Leestijd: 5 min
Sophie (19) heeft haar hele leven te maken gehad met geloofsstrijd. Eerst thuis en nu merkt ze het zelf ook. “Er kwam iemand naar mij toe, hij wilde voor mij bidden. Zonder dat we elkaar kenden, wist hij precies waar hij voor moest bidden.”
“Mijn vader wilde niks met het geloof te maken hebben. Altijd als hij op werk was, hadden we thuis christelijke muziek aan staan en lazen we christelijke boekjes. Het moment dat mijn vader thuiskwam, moest alle muziek uit en moesten de boekjes verstopt worden. Gelukkig is hij nu ook tien jaar volgeling van Hem en is de sfeer thuis heel erg veranderd.
Ik ben altijd best vrij geweest in het geloof, als ik niet naar de kerk wilde, hoefde dat ook niet.”
“Mijn relatie met God en het geloof is ingewikkeld. Toen ik 15 was, wilde ik niets meer met het geloof te maken hebben. Ik raakt mijzelf en God kwijt. Ik gaf het geloof geen aandacht, deed er niks meer mee en ging niet meer naar de kerk. Twee jaar lang ben ik toen niet meer naar de kerk geweest.
In die periode had ik eigenlijk geen emoties of gevoel. Ik kreeg heel veel liefde, maar kon dit niet aannemen. Ik werkte heel veel en voelde mij vaak alleen. Troost zocht ik in aardse dingen. Als het even kon was ik weg van huis, roken en drinken met vrienden. Alles om niet thuis te hoeven zijn.”
“In de zomer van 2018 moest ik van mijn ouders nog een keer mee op vakantie, voor de laatste keer. Ik had weinig keuze en ging mee naar een camping in Frankrijk. De camping ligt in niemandsland, geen bewoonde wereld of bar waar ik mijzelf in kon verschuilen. Niks, alleen mijn ouders op de camping.
Direct de eerste dag op vakantie veranderde mijn blik op het geloof. Er kwam een jongen, Tommy, naar mij toe. Na een kort gesprek, vroeg hij of hij voor mij mocht bidden. Ik vond het heel gek en eng, maar liet het wel toe. We hadden elkaar amper gesproken, hij wist niks over mijn achtergrond of over hoe ik mij toen voelde. Toch wist hij precies te bidden voor hetgeen waar ik mee zat, hij wist precies hoe ik mij voelde.
Ik was heel erg overdonderd door dat moment. Direct wist ik dat dit niet vanuit Tommy kon komen. Iemand die ik pas net had ontmoet, die ik nooit iets had gezegd over mijn gevoel. Dit moest van God komen. Ik voelde mij erg schuldig tegenover God, alles wat ik had gedaan in de afgelopen twee jaar. Het voelde alsof ik niet verdiende dat iemand zo voor mij zou bidden, iemand die zoveel om mij geeft.”
“Die week in Frankrijk zijn Tommy en ik veel met elkaar opgetrokken. Wat resulteerde in een relatie, die nu zelfs bijna verandert in een huwelijk! Dat heeft mij erg geholpen om terug te komen bij God en Jezus! Ik ben best een koppig persoon, ik laat mij snel niet dwingen tot iets en wil zelf de controle houden. Mijn geloof ging langzaamaan weer bloeien, ik luister nu veel naar christelijke muziek. Van het nummer Revelation Song van Kari Jobe krijg ik altijd een warm gevoel. Ik ga nu bijna elke zondag naar de kerk.
Mijn relatie met God is nog steeds best lastig. Ik wil heel graag maar voel het niet altijd, het is dan best lastig om het vast te houden. Ik denk dat ik nog veel kan groeien in mijn geloof en relatie met God. Wel weet ik zeker dat ik God nodig heb, al mijn hele leven heb ik last van nachtmerries. Ik durf niks meer te doen dan, het enige wat ik dan kan doen is bidden en God opzoeken. Voor het moment is het dan weer rustig, maar ik blijf bidden wel lastig vinden. Nog steeds heb ik last van nachtmerries, het is alsof het kwaad nog steeds in mij zit en grip heeft op mijn leven. Ik wil volledig voor Jezus gaan, daarom heb ga ik mij laten dopen, om aan alles en iedereen te laten zien en voelen dat ik bij Jezus hoor. Mij kan je niks maken, want God is bij mij!”