Sil (16) is christen, haar ouders niet: “Ze zijn bang dat ik zieltjes ga winnen"
Leestijd: 6 min
Leestijd: 6 min
Door Spotify werd Sil (16) op het eerste spoor van het christelijk geloof gezet: een worshipnummer dat ze maar bleef luisteren. Het duurde niet lang of ze leerde Jezus’ liefde kennen en bovendien een warm thuis in een kerk in haar buurt vond. Maar hoewel ze zich graag wil laten dopen, is dat nog niet mogelijk…
Sil was muziek aan het luisteren, toen er een worshipliedje langskwam: 10.000 redenen tot dankbaarheid. “Toen nog in het Nederlands,” zegt ze lachend, “nu vind ik de Engelse versie wel mooier. Ik had niet verwacht dat dit een christelijk nummer was, maar ik vond het heel mooi en luisterde het elke keer weer. Ik luisterde niet eens per se naar de tekst. Via Spotify kwam ik bij meerdere christelijke nummers en zo had ik al een christelijke playlist voordat ik überhaupt naar de kerk ging.”
Ik bleef het nummer maar luisteren.
“Toen ik ging geloven en die liefde ging voelen, vond ik het best moeilijk om te accepteren dat ik die liefde kreeg voor niks. Nog steeds heb ik het moeilijk om dat te accepteren. Soms denk ik: ‘Waarom verdien ik dit?’”
“Op een dag was ik de hond aan het uitlaten door de wijk en kwam ik erachter dat er een kerk om de hoek zat. Toevallig hadden ze die zondag net een informatiedag over het geloof en de kerk. Ik ging meteen langs en sindsdien ga ik altijd.”
Ik wist niet dat er zoveel jongeren waren die ook geloven.
Sil is niet met het christelijk geloof opgevoed en het is de eerste keer dat ze in de kerk komt. “Ik dacht de eerste keer in de kerk niet: dit is echt iets voor mij. Maar toch wilde ik blijven. Iedereen was superaardig en ik kreeg meteen een heel warm gevoel toen ik de kerk binnenstapte. Wat mij aantrok waren de jongeren. Ik wist niet dat er zoveel jongeren waren die ook geloofden. Ik stond versteld hoe al die jongeren enthousiast vertelden over hun geloof!”
Bij die jongeren vond Sil al snel aansluiting. Zo was er een meisje van wie de ouders ook niet geloofden. “Ik vond veel herkenning bij haar. We hebben bijvoorbeeld dezelfde discussies met onze ouders. Onze ouders zijn bang dat we al ons geld aan de kerk willen geven. Mijn moeder is een keer mee geweest naar een dienst. Aan het begin heb je de kans om geld te geven. Ze zeggen erbij: ‘Als je niet wil of kan, dan hoeft het niet.’ Toch denkt mijn moeder dat, als je erbij wilt horen, je wel geld moet geven. Nu zegt mijn moeder elke keer als ik naar de kerk ga: ‘Je gaat geen geld geven hè.’”
Dat is niet de enige discussie die Sil met haar ouders aangaat. Zo denken haar ouders ook dat ze haar vrienden minder ziet door de kerk. “Dat snap ik niet, want ik zie mijn vrienden nog vaak genoeg.”
In het begin vonden Sils ouders het interessant dat Sil een nieuwe ‘hobby’ had, maar al snel bleek het voor haar serieuzer dan dat. Ze zijn blij voor haar, maar staan niet achter alles wat ze doet: “Ik stond bijvoorbeeld een keer met een bord buiten de kerk met ‘Jij bent geliefd’, waarmee we mensen proberen te vertellen dat God van hen houdt. We hopen dat mensen ook de kerk binnenstappen om dat te ervaren. Mijn vader kwam mij toen tegen. Daarna kreeg ik een appje van mijn moeder: ‘Sta je nu echt buiten in die kou?’”
Je gaat daar niet buiten staan en allemaal zieltjes winnen.
“Toen ik thuiskwam, begonnen ze er meteen over: ze vonden het niet goed dat ik daar voor de kerk stond. Mijn moeder zei: ‘Je gaat daar niet buiten staan en allemaal zieltjes winnen.’ We hadden een discussie en ik werd boos. Ik wil juist graag dat mensen in de kerk komen! Wat ik daar gevonden heb, gun ik iedereen. Maar goed, ik moet de mening van mijn ouders respecteren en ik ben minderjarig. Sindsdien doe ik dat niet meer.”
Op de vraag of ze dat jammer vindt, reageert ze lachend: “Met dit weer vind ik het niet zo erg. Maar goed, als ze buiten mensen tekortkomen, vind ik het wel jammer dat ik niet kan zeggen: ‘Oh, ik ga er wel even staan.’”
“Op sommige momenten is het lastig om samen in hetzelfde huis te wonen. Ik probeer erop te letten om mijn ouders niet voor het hoofd te stoten, bijvoorbeeld als ik ga bidden of christelijke muziek luister. Dat doe ik op mijn kamer en ik probeer het niet te doen als zij naar boven komen. Ik schaam mij er niet voor dat ik bid, maar het is een beladen onderwerp. Ik wil niet de hele tijd de discussies daarover aangaan, want ik haat het om ruzie te hebben.”
Eerder ging Sil die discussies vaak wel aan. “In het begin probeerde ik erover te praten dat ik mij bijvoorbeeld wil laten dopen, maar nu laat ik het rusten. Ik werd verdrietig van de discussies. Ik voel liefde van Jezus, maar mijn ouders niet en daar kan ik niet met hen over praten. Dat vind ik verdrietig.”
Wat Sil zou willen meegeven aan jou als lezer? “Bid voor je ouders. Ik bid elke dag voor mijn ouders, dat ze tot geloof komen. Ik hoop dat ze Jezus leren kennen en voelen wat ik voel. Ik gun ze wat ik heb ook. Ik voel nu zo veel liefde, er is altijd Iemand bij me die van me houdt. Aan jongeren die ook een totaal andere overtuiging hebben dan hun ouders wil ik zeggen: stop nooit met van ze te houden. Ook als ze het niet met je eens zijn. Blijf elkaar respecteren.”
Davita (13) leest Bijbel met haar niet-christelijke vriendin: “Mijn vriendinnen denken dat we sprookjesverhalen lezen”
